การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของ สถาปัตยกรรมที่ใช้ในการจัดแสดงการละครและการฟ้อนรำของไทย 2) เพื่อแสดงการ พัฒนาและหาจุดผสานที่จะสามารถจะนำไปใช้ในการพัฒนาสถาปัตยกรรมสำหรับการจัด แสดงละครและการฟ้อนรำของไทยยุคใหม่ 3) เพื่อศึกษาหาความเกี่ยวเนื่องระหว่าง วัฒนธรรม และลักษณะเฉพาะของการแสดงไทยกับสถาปัตยกรรมที่ใช้เพื่อการแสดงว่า มีความสัมพันธ์กันอย่างไร และ 4) เพื่อศึกษาการออกแบบสถาปัตยกรรมและการ สร้างสรรค์ที่ว่างบนพื้นฐานของวัฒนธรรม ให้ได้อาคารที่เหมาะสมและสอดคล้องกับ สภาพปัจจุบัน วิธีการศึกษาแยกออกเป็น 2 ขั้นตอน ขั้นตอนแรกทำโดยรวบรวมข้อมูล จากเอกสาร การสัมภาษณ์ และการศึกษาผลงานที่เกี่ยวข้อง และขั้นตอนที่สองทำโดย การสร้างกรอบแนวคิดเพื่อนำมาออกแบบสถาปัตยกรรมที่เหมาะสม ผลการศึกษาพบว่ารูปแบบการแสดงที่เกิดขึ้นในแต่ละสมัยได้รับอิทธิพลจาก สภาพเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมในขณะนั้น ซึ่งได้ส่งผลไปถึงรูปแบบของ สถาปัตยกรรมโรงละคร กล่าวคือได้มีการสันนิษฐานว่าละครเกิดขึ้นครั้งแรกในสมัย อยุธยาและสืบเนื่องมาจนถึงรัตนโกสินทร์ โดยมีการพัฒนาที่ต่อเนื่องทำให้รูปแบบ มีการคลี่คลายมาเป็นลำดับ และมีการสะดุดหยุดลงเมื่อได้รับอิทธิพลตะวันตกอย่าง ไม่ได้มีการปรับให้เหมาะสมกับวัฒนธรรมไทยในช่วงปลายรัชกาลที่ 5 จนถึงการ เปลี่ยนแปลงการปกครอง ส่งผลให้ค่านิยมในการชมละครแบบไทย รวมทั้งรูปแบบ สถาปัตยกรรมโรงละครเปลี่ยนไป การออกแบบสถาปัตยกรรมในวิทยานิพนธ์นี้จึงเป็น การหาจุดเชื่อมต่อของพัฒนาการที่ขาดหายไปมาผสานเข้ากับเนื้อหาการแสดงและ การชมละครในปัจจุบัน แล้วนำกรอบแนวความคิดเหล่านั้นมาแปรเป็นสถาปัตยกรรม โรงละคร