งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาโครงสร้างภายใน หรืออีกนัยหนึ่งศิลปะการเขียนในการดำเนินเรื่องของบทละคร ทั้งในส่วนของการเปิดเรื่อง การขมวดปมและการคลี่คลายปมปัญหาในบทละครของจอร์ เฟโด บทละครที่ใช้ศึกษาได้แก่ งานเขียนที่มีชื่อเสียงที่สุดของเฟโด 5 เรื่อง คือเอิง ฟิล อา ลา ปาต เลอ แดงดง ลา ดาม เดอ เช มักซิม ลา ปูซ อาลอ แรย และ ออกูป ตัว ดาเมลี จากการศึกษานี้พบว่า เฟโดยังคงใช้โครงสร้างละครตามขนบละครคลาสสิกฝรั่งเศส แต่ละองก์จะทำหน้าที่เฉพาะ องก์แรกเป็นการเปิดเรื่องและนำเสนอตัวละคร องก์ที่สองเป็นการสร้างปมความขัดแย้งให้ซับซ้อนขึ้นปมปัญหาเหล่านี้จะคลี่คลายออกในองก์ที่สาม องค์ประกอบที่เป็นกลวิธีในการดำเนินเรือง อาทิ การสร้างอุปสรรคต่าง ๆ สถานการณ์พลิกผัน ก็ยังคงมีลักษณะไม่ต่างจากของเดิมมากนักเพียงแต่เฟโดดัดแปลงปรับปรุงองค์ประกอบเหล่านี้ให้ทันสมัยและเหมาะสมกับสถานการณ์ชวนหัวในบทละครยิ่งขึ้นความสามารถข้อนี้ทำให้เฟโดประสบความสำเร็จอย่างสูง ในส่วนที่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องของบทละคร จะเห็นว่าบทละครทั้ง5 เรื่องดำเนินไปในลักษณะเดียวกัน และวิเคราะห์ได้ด้วยกรอบซึ่งวลาดิมีร์พรอพ กำหนดไว้ สำหรับการศึกษานิทานพื้นบ้าน กลศิลป์เช่นนี้ช่วยให้บทละครของเฟโดเป็นที่นิยมมากขึ้น เนื่องจากคนดูคุ้นเคยกับการดำเนินเรื่องตามขนบนี้อยู่แล้ว จึงสามารถรับสารและอารมณ์ขันจากผู้แต่งได้ไม่ยาก