ละครของนาตาลี ซาร์โรตมุ่งเน้นที่บทเจรจาในวงสนทนาแบบเป็นกันเองระหว่างญาติมิตรและเพื่อนฝูง เมื่อพิจารณาอย่างผิวเผิน จะรู้สึกว่าเป็นบทสนทนาทั่วๆ ไป ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน วกวนไปมาและจับเนื้อหาสาระหรือเหตุการณ์สำคัญไม่ได้ ในแง่นี้ซาร์โรตอธิบายไว้ว่าเป็นกลวิธีการประพันธ์บทเจรจาแบบซ้อนกันเป็น 2 ระดับ ได้แก่ ระดับพื้นผิว จุดเด่นของกลวิธีการประพันธ์ตัวบทเจรจาอยู่ที่การสร้างบทสนทนาแบบไม่ลงรอยกันระหว่างตัวละครสองฝ่าย และสิ่งที่ถกเถียงกันเกิดจากเรื่องที่แลดูไม่มีความสำคัญในการสื่อภาษา เช่น การเลือกใช้ถ้อยคำ สำนวน น้ำเสียง การออกเสียง และความเงียบ เป็นต้นแต่ในระดับ "ทรอปิสม์" นาตาลี ซาร์โรตแสดงให้เห็นว่ารายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ในระดับพื้นผิวที่เกิดขึ้นระหว่างการสนทนา นอกจากจะสามารถสื่อความหมายได้หลายนัยแล้ว ยังเป็นการแสดงให้เห็นว่ามีความหมายในระดับลึกซ่อนอยู่ กล่าวคือมีความแวบไหวเกิดขึ้นในจิตส่วนลึกที่แอบแฝงอยู่เบื้องหลังคำพูด และวิธีสื่อความหมายของตัวละครฝ่ายหนึ่งซึ่งส่งผลกระทบต่อความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่ายหนึ่ง ความแวบไหวของจิตแบบนี้จะปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันและเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วในอาณาจักรอันลึกล้ำที่มีอยู่ก่อนจิตสำนึก ดังนั้น บทละครของนาตาลี ซาร์โรตจึงไม่ต้องอาศัยเนื้อหา แก่นเรื่อง หรือเหตุการณ์สำคัญอื่นใดในการดำเนิน"เรื่อง" ไม่ต้องระบุเวลา และสถานที่ หรือรายละเอียดเกี่ยวกับฉาก นอกจากนี้ ตัวละครก็ไม่จำเป็นต้องมีความสมจริงตามหลักจิตวิทยา ไม่มีอัตลักษณ์หรือมีลักษณะเด่นเป็นแบบฉบับและตัวละครส่วนใหญ่ไม่มีแม้กระทั่งชื่อเฉพาะ เนื่องด้วยผู้ประพันธ์มุ่งเน้นลักษณะสากลในฐานะมนุษย์ ซึ่งสามารถรับรู้ความแวบไหวที่ปรากฏอยู่ภายในจิตส่วนลึกได้เป็นสำคัญ กล่าวโดยสรุปคือ ศิลปะการประพันธ์บทละครของนาตาลี ซาร์โรต มีความโดดเด่นในการนำเสนอกลวิธี และรูปแบบการประพันธ์ละครแนวใหม่ ซึ่งถือได้ว่ามีบทบาทสำคัญในการพัฒนาการละครแบบ"วจีนาฏกรรม" ให้เป็นที่ยอมรับและนิยมกันอย่างแพร่หลายในช่วงปลายศตวรรษที่ 20นอกจากนี้ อาจกล่าวได้ว่า นาตาลี ซาร์โรต ยังสามารถรักษาเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในแง่ที่มุ่งสื่อให้ผู้ชมเข้าใจ และมีส่วนร่วมใน"นาฎกรรมเบื้องลึก" ระดับ "ทรอปิสม์" ซึ่งเป็นนาฏกรรมอันแท้จริง ที่โลดแล่นอยู่ภายในอาณาจักรอันลี้ลับของจิตมนุษย์