วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการกำจัดสีและซีโอดีของน้ำเสียที่ผ่านการบำบัดบางส่วนจากโรงงานสกัดน้ำมันปาล์มโดยใช้กระบวนการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า ที่ใช้เหล็กเป็นขั้วไฟฟ้า ปรับเปลี่ยนค่าความต่างศักย์ 3 ค่า คือ 8, 10 และ 12 โวลต์ ปรับเปลี่ยนค่าเวลาเก็บกัก 4 ค่า คือ 20, 30, 40 และ 90 นาที ซึ่งแบ่งเป็น 3 การทดลอง การทดลองที่ 1 ทำเพื่อศึกษาสภาวะที่เหมาะสมโดยใช้น้ำเสียจากบ่อบ่มมาผ่านกระบวนการตะกอนด้วยไฟฟ้า สภาวะที่เหมาะสมที่สุดคือที่ความต่างศักย์ 10 โวลต์ เวลาเก็บกัก 30 นาที มีประสิทธิภาพในการกำจัดสี คือ 91.77% ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี 51.84% ในขณะที่ค่าความต่างศักย์ 8 โวลต์ เวลาเก็บกัก 20 นาทีมีค่าใช้จ่ายต่ำสุด คือ 65.21 บาท/ลูกบาศก์เมตร และค่าใช้จ่ายเฉพาะค่าขั้วไฟฟ้า 29.59 บาท/ลูกบาศก์เมตร การทดลองที่ 2 ทำเพื่อศึกษาสภาวะที่เหมาะสมโดยใช้น้ำเสียจากบ่อบำบัดแบบไม่ใช้ออกซิเจนมาผ่านระบวนการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า สภาวะที่เหมาะสมที่สุดคือที่ความต่างศักย์ 12 โวลต์ เวลาเก็บกัก 30 นาที มีประสิทธิภาพในการกำจัดสี คือ 85.89% ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี 56.88%ในขณะที่ค่าความต่างศักย์ 8 โวลต์ เวลาเก็บกัก 20 นาที มีค่าใช้จ่ายต่ำสุด คือ 59.49 บาท/ลูกบาศก์เมตร และค่าใช้จ่ายเฉพาะค่าขั้วไฟฟ้า 27.68 บาท/ลูกบาศก์เมตร จากผลการทดลองพบว่า เมื่อมีการเพิ่มความต่างศักย์หรือเวลาเก็บกักจะมีผลทำให้ประสิทธิภาพในการกำจัดสูงขึ้นแต่จะทำให้อุณหภูมิและพีเอชสูงขึ้นเช่นกัน เนื่องจากน้ำเสียเริ่มต้นมีค่าซีโอดีสูงมาก จึงทำให้น้ำเสียหลังการบำบัดยังมีค่าซีโอดีเกินค่ามาตรฐาน จังไม่สามารถทิ้งน้ำเสียลงสู่แหล่งน้ำสาธารณะได้ ดังนั้นน้ำเสียจากบ่อบ่มสามารถกำจัดสีได้แต่ยังคงมีค่าซีโอดีเกินมาตรฐานอยู่ ส่วนน้ำจากบ่อบำบัดแบบไม่ใช้ออกซิเจนสามารถนำไปบำบัดต่อด้วยระบบทางชีววิทยา และได้เลือกใช้ที่ความต่างศักย์ 8 โวลต์ เวลาเก็บกับ 20 นาที เนื่องจากมีค่าใช้จ่ายต่ำที่สุด ส่วนการทดลองที่ 3 ทำเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการบำบัดทางชีววิทยาของน้ำเสียจากบ่อบำบัดแบบไม่ใช้ออกซิเจนที่ผ่าน และไม่ผ่านกระบวนการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า พบว่าน้ำเสียที่ไม่ผ่านกระบวนการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า มี ประสิทธิภาพในการจำจัดซีโอดี และบีโอดี เท่ากับ 66.82% และ 83.33% น้ำเสียที่ผ่านกระบวนการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า มีประสิทธิภาพสตการกำจัดซีโอดี และบีโอดี เท่ากับ 84.79% และ 93.83% ได้ค่าบีโอดีไม่เกิน 20 มิลลิกรัม/ลิตร ซึ่งได้ตามมาตรฐานน้ำทิ้งที่กำหนดไว้