ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาพัฒนาการผลงาน ศิลปกรรมแนวประเพณีไทยโดยถือปรากฏการณ์ของผลงานจิตรกรรม อิทธิพลตะวันตกของขรัวอินโข่งเป็นต้นมา และศึกษากระบวน แบบของผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทยในด้านรูปแบบ และเรื่องราวตั้งแต่ พ.ศ. 2507 จนถึง พ.ศ. 2533 พร้อมทั้งศึกษา ความสัมพันธ์ระหว่างผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทยกับสภาพสังคมไทย ในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งมีผลสรุปดังนี้ พัฒนาการผลงานศิลปกรรม แนวประเพณีไทย พบว่าในระยะเริ่มแรกผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทย ได้ปรากฏการณ์ขึ้นตามกระแสอารยธรรมตะวันตก ที่หลั่งไหลเข้ามา พร้อมกับการขยายอาณานิคมภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ได้ส่งผลให้ผู้อุปถัมภ์ศิลปะจากวัดและชนชั้นสูง แปรเปลี่ยนเป็นหน่วยงาน ของรัฐและภาคเอกชน เริ่มจากการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ การแสดงผลงานของสถาบันการเงิน การแสดงโดยการรวบตัว ตามสถานที่ต่าง ๆ และภายหลังการขัดแย้งในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ใน พ.ศ. 2507 เป็นต้นมา เสรีภาพ ปรัชญาความเชื่อและกลุ่มบุคคล มิได้จำกัดไว้เพียงสถาบันศิลปะเก่าเพียง 2 สถาบันอีกต่อไป ความหลากหลายในกระบวนแบบศิลปกรรมแนวประเพณีไทยได้เปลี่ยนแปลง และพัฒนาก้าวหน้ามากยิ่งขึ้น วิเคราะห์รูปแบบศิลปกรรมแนวประเพณีไทย พบว่า รูปแบบที่ปรากฏให้เห็นองค์ประกอบทางศิลปะประกอบด้วยรูปแบบ เชิงธรรมชาติมากที่สุดร้อยละ 35 รูปแบบเชิงประเพณีไทยร้อยละ 27 รูปแบบลึกลักร้อยละ 22 และรูปแบบจินตนาการน้อยที่สุดร้อยละ 16 วิเคราะห์เรื่องราวศิลปกรรมแนวประเพณีไทย พบว่า ปรากฏการณ์ ทางศิลปะเชิงสาระในผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทยได้เสนอเรื่องราว ที่เกี่ยวกับมนุษย์และสิ่งไม่มีตัวตนมากที่สุดร้อยละ 48 เรื่องราว ที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์และสิ่งแวดล้อมร้อยละ 31 เรื่องราวที่มนุษย์ เกี่ยวข้องกับมนุษย์ด้วยกันร้อยละ 16 และเรื่องราวที่มนุษย์และธรรมชาติ ของมนุษย์น้อยที่สุดร้อยละ 5 วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างผลงาน ศิลปกรรมแนวประเพณีไทยกับสภาพสังคมไทยพบว่ามีความสอดคล้องกับ สภาพสังคมไทยในแง่ของคติความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณี เมื่อครั้งอดีตมากกว่าสัมพันธ์กันกับสภาพความเป็นไปของสังคมแต่ละช่วงตอน