ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อการวิเคราะห์ผลงานศิลปกรรม แนวประเพณีไทย ระหว่าง พ.ศ. 2507 จนถึง พ.ศ. 2533 มุ่งศึกษา พัฒนาการผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทย โดยถือปรากกการณ์ ของผลงานจิตรกรรมอิทธิพลตะวันตกของขวัวินโข่งเป็นต้นมา และศึกษา กระบวนแบบของผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทยในด้านรูปแบบ และเรื่องราวตั้งแต่ พ.ศ. 2507 จึงถึง พ.ศ. 2533 พร้อมทั้งศึกษา ความสัมพันธ์ระหว่างผลงานศิลปกรรมแนวประเพณีไทยกับสภาพสังคมไทย ในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งมีผลสรุปดังนี้ พบว่าในระยะเริ่มแรกผลงาน ศิลปกรรมแนวประเพณีไทย ได้ปรากฏการณ์ขึ้นตามกระแสอารยธรรมตะวันตก ที่หลั่งไหลเข้ามาพร้อมกับการขยายอาณานิคมตามแถบประเทศภิมิภาคนี้ มิได้เกิดจากแรงกระตุ้นของสภาพสังคมและการดำรงชีวิตของคนไทย อย่างแท้จริง แปรเปลี่ยนเป็นหน่วยงานของรัฐและเอกชน เริ่มจาก การรวมตัวตามสถานที่ต่าง ๆ และภายหลังการแสดงผลงานสถาบัน ทางการเงิน การแสดงโดยการรวตัวกันตามสภาพที่ต่าง ๆ และภายหลัง การขัดแย้งในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติใน พ.ศ. 2507 เป็นต้นมา เสรีภาพ ปรัชญาความเชื่อและกลุ่มบุคคล มิได้จำกัดไว้เพียงสถาบัน ศิลปะเก่าเพียง 2 สถาบันอีกต่อไป รูปแบบที่ปรากฏให้เห็นองค์ประกอบ ทางศิลปะ ประกอบด้วย รูปแบบเชิงธรรมชาติมากที่สุดร้อยละ 35 รูปแบบ เชิงประเพณีไทยร้อยละ 27 รูปแบบลึกลับร้อยละ 22 และรูปแบบจิตนาการ น้อยที่สุดร้อยละ 16 ปรากฏการณ์ทางศิลปะเชิงสาระในผลงานศิลปกรรม แนวประเพณีไทยได้เสนอเรื่องราวที่เกี่ยวกับมนุษย์และสิ่งไม่มีตัวตน มากที่สุดร้อยละ 48 เรื่องราวเกี่ยวกับมนุษย์และสิ่งแวดล้อมร้อยละ 31 เรื่องราวที่มนุษย์เกี่ยวข้องกับมนุษย์ด้วยกันร้อยละ 16 และเรื่องราว ที่มนุษย์และธรรมชาติของมนุษย์น้อยที่สุดร้อยละ 5 ผลงานศิลปกรรม แนวประเพณีไทยมีความสอดคล้องกับสภาพสังคมไทยในแง่ของคติความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณีไทย เมื่อครั้งอดีตมากกว่าสัมพันธ์กัน กับสภาพความเป็นไปของสังคมแต่ละช่วงตอน