เมื่อเกิดการรักษาที่ผิดพลาดของแพทย์จนก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย และจิตใจของผู้ป่วยซึ่งเรียกว่า "ทุรเวชปฏิบัติ" ขึ้น กระบวนการยุติธรรมนับเป็น กลไกของรัฐทางหนึ่งที่มีขึ้นเพื่อเรียกร้องสิทธิในหลักประกันการได้รับบริการทาง การแพทย์และสาธารณสุขของประชาชน การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหา และอุปสรรคในการอำนวยความยุติธรรมทางแพ่งในคดีทุรเวชปฏิบัติในประเทศไทย โดยการ วิเคราะห์หลักกฏหมายวิธีพิจารณาความแพ่งจากคำพิพากษา และโดยการสัมภาษณ์แบบลึกกับ กลุ่มเป้าหมายในกระบวนการยุติธรรมทางแพ่ง 4 กลุ่ม ซึ่งได้แก่ผู้ป่วยและญาติ แพทย์ ทนายความ และผู้พิพากษา จากการวิเคราะห์กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง อันเกี่ยวเนื่องกับกระบวนการดำเนิน คดีทุรเวชปฏิบัติ สรุปได้ว่า มีอุปสรรคต่อการดำเนินคดีในประเด็นเกี่ยวกับการผลัก ภาระการพิสูจน์และการเลื่อนนัดในการพิจารณาคดีอันมีผลต่อระยะเวลาในการดำเนินคดี สำหรับข้อค้นพบที่ได้จากการสัมภาษณ์แบบลึก พบว่าปัญหาและอุปสรรคที่สำคัญ คือ การขาด แคลนทุนทรัพย์เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดี ความสามารถในการเข้าถึงและแสวงหา พยานหลักฐานทางการแพทย์ ตลอดจนการด้อยความรู้ทางการแพทย์ของฝ่ายโจทย์ นอกจากนี้ ยังพบว่า พยานผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์และเวชระเบียน นับเป็นพยานหลักฐานที่สำคัญ ในคดีลักษณะนี้ อย่างไรก็ตาม โจทก์มักนิยมใช้สื่อเป็นตัวช่วยในการสร้างพยานหลักฐานขึ้น โดยชอบด้วยกฎหมายในรูปของเทปบันทึกเสียง และวีดีโอการให้สัมภาษณ์ของแพทย์ ทั้งนี้ การไกล่เกลี่ยประนีประนอมยอมความนับเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้คดียุติลง ก่อนสิ้นสุดกระบวนการพิจารณาคดี สำหรับข้อค้นพบที่น่าสนใจ คือ กระบวนการดำเนินคดี ทุรเวชปฏิบัติในทางแพ่งนั้นเป็นการต่อสู้คดีที่ไม่เท่าเทียมกันเพราะโจทก์จะเป็นฝ่าย เสียเปรียบในคดี ดังนั้นจากผลการศึกษาครั้งนี้จึงนำไปสู่แนวคิดในการผลักดันหลัก กฎหมายว่าด้วยการผลักภาระการพิสูจน์ ตามหลัก Res Ipsa Loquitur อย่างจริงจัง เนื่องจากในทางปฏิบัติศาลได้ปรับใช้หลักกฏหมายดังกล่าวในคดีทุรเวชปฏิบัติหลายคดี และสามารถบรรเทาภาระการพิสูจน์ของโจทก์ได้อย่างเป็นธรรม