การวิจัยเชิงสำรวจครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดของนิติกรต่อความ ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม ตามพระราชบัญญัติความ รับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 โดยศึกษาเฉพาะกลุ่มนิติกร สังกัดกระทรวง สาธารณสุข จำนวน 59 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ใน การวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและทดสอบความสัมพันธ์ โดยค่า Chi-square ผลการวิจัย ความรู้ของนิติกรด้านกฎหมายพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดฯ ส่วนใหญ่มีคะแนนอยู่ในระดับดี ร้อยละ 40.7 พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อข้อวินิจฉัย ความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง คือ ประสบการณ์ในการทำงานของนิติกร, การเป็น คณะกรรมการพิจารณาดำเนินการทางวินัยข้าราชการ, เพศ, สถานภาพสมรส และอายุ สำหรับแนวคิดของนิติกรต่อความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง พบว่านิติกรส่วนใหญ่มีแนว คิดว่าการกระทำผิดมาตรฐานแห่งวิชาชีพเป็นความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ข้อเสนอจากผลการวิจัย ควรมีการจัดอบรมสัมมนาวิชาการ หรือเพิ่มพูนความรู้ ด้านกฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ให้ชัดเจนขึ้น และจัดกรอบ แนวทางเพื่อใช้ในการพิจารณาการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้ประกอบวิชาชีพ เวชกรรมในทางปฏิบัติ