สืบเนื่องจากทัศนคติความเชื่อที่ผิด ประกอบกับค่าครองชีพที่สูงจึงทำให้ ยากลุ่มแอมเฟตามีนหรือยาม้า ได้เข้ามามีบทบาท และเป็นที่นิยมเสพกันในกลุ่ม ผู้ประกอบอาชีพขับรถบรรทุก ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้อัตราการเกิดอุบัติเหตุเพิ่มสูงขึ้นทุกปี จากการศึกษาปัญหาสภาพบังคับทางอาญาต่อผู้ เสพยากลุ่มแอมเฟตามีนในขณะขับขี่ยานพาหนะนั้นพบว่า มาตรการเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าวของรัฐมีข้อบกพร่องโดยหลักใหญ่อยู่ 2 ประการ กล่าวคือประการแรกเป็นข้อบกพร่องในด้านบทบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวข้องทั้งสามฉบับคือพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ซึ่งเป็นบทบัญญัติว่า ด้วยความผิดพื้นฐานของการเสพแอมเฟตามีนโดยทั่ว ๆ ไป ส่วนพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ.2522 และพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 นั้น เป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับความผิด ซึ่งเมื่อผู้กระทำผิดได้เสพแล้วได้ไปขับขี่ยานพาหนะ ก็จะมีความผิดเพิ่มขึ้นมาอีกตามพระราชบัญญัติทั้งสองฉบับหลังนี้ปัญหาที่พบในข้อบกพร่องของกฎหมายก็คือ อัตราโทษ มีความลักลั่นกัน และอาจนำไปสู่การเลือกปฏิบัติของพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ ซึ่งบทบัญญัติกฎหมายเหล่านี้มีความไม่ชัดเจน และไม่สอดคล้องกัน และข้อบกพร่องประการที่สองคือ ปัญหาในเชิงวิธีปฏิบัติ เช่น เทคนิค และกรรมวิธีการตรวจสอบที่นำมาใช้นั้นจะมีความน่าเชื่อถือและมีน้ำหนักแก่การรับฟังในชั้นศาลได้เพียงใด วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้วิเคราะห์ความไม่เหมาะสมและข้อบกพร่องทั้งสองประการนี้โดยมีข้อเสนอแนะว่ารัฐควรมีการปรับปรุงแก้ไขบทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องและวิธีปฏิบัติในเรื่องดังกล่าวให้มีประสิทธิภาพ และสอดคล้องกันอันจะเป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยลดปัญหาการเสพยากลุ่มแอมเฟตามีนในขณะขับขี่ยานพาหนะได้