วัตถุประสงค์ในการทดลองทางห้องปฏิบัติการเพื่อประเมินคุณสมบัติป้องกัน การเกิดฟันผุของฟลูออไรด์ที่ปลดปล่อยจากวัสดุยึดติดทางทันตกรรมจัดฟันแบบติดแน่น ภายใต้แบรกเก็ต การศึกษานี้แบ่งเป็น 2 ชุด ชุดแรกนำตัวฟันกรามน้อย 60 ซี่ แบ่ง 3 กลุ่ม สุ่มเลือกกลุ่มละ 20 ซี่ นำมาติดแบรกเก็ตด้วยวัสดุยึดติด 3 ชนิด คือ ฟูจิออร์โทแอล-ซี กลาสไอโอโนเมอร์ปรับปรุงคุณสมบัติคล้ายคอมโพสิตเรชิน, รีไลล์เอบอนน์คอมโพลิตเรซินที่ปลดปล่อยฟลูออไรด์ และไรท์ออน คอมโพสิต เรซินเป็นวัสดุควบคุม นำฟันทุกซี่ไปแช่ในน้ำที่ปราศจากไอออน 2 มิลลิลิตร และ เปลี่ยนน้ำทุกวัน โดยปริมาณฟลูออไรด์ที่ปลดปล่อยวัดด้วยเครื่องฟลูออไรด์อิเลคโทรด ผลการทดลองพบว่าฟูจิออร์โทแอล-ซี และรีไลล์เอบอนน์ ปลดปล่อยฟลูออไรด์ ปริมาณมากที่สุดในวันแรก และลดลงถึงระดับคงที่ แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติในการปลดปล่อยฟลูออไรด์จากทั้ง 3 วัสดุที่เวลาต่างๆ ที่ ค่าพี น้อยกว่า 0.05 ชุดที่ 2 วัดการละลายตัวของแคลเซียมระหว่างขบวนการละลายตัวของฟัน การวัดฟลูออไรด์ที่ปลดปล่อยจากวัสดุ และการวัดระยะทางจากขอบแบรคเก็ต ถึงตำแหน่งพื้นที่ที่มีการละลายตัวของแร่ธาตุ ฟันกรามน้อย 180 ซี่ แบ่ง 3 กลุ่ม กลุ่มละ 45 ซึ่ง 3 กลุ่มแรกติดแบรคเก็ตด้วยวัสดุยึดติด 3 ชนิด กลุ่มสุดท้ายฟัน ธรรมชาติใช้เป็นกลุ่มควบคุม ฟัน 5 ซี่นำมาวัดแคลเซียมด้วยเครื่องอะตอมมิก แอปซอปชั่น และวัดฟลูออไรด์ที่ปลดปล่อยออกมาที่เวลาต่างๆ นำมาฟันมาตัดเป็นชิ้น ตรวจดูภายใต้กล้องจุลทรรศน์ ผลการทดลองพบว่าการละลายตัวของ แคลเซียมจากฟันที่ติดด้วยฟูจิออร์โทแอล-ซี และรีไล์เอบอนน์ น้อยกว่ากลุ่มอื่น ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างกลุ่มฟูจิออร์โทแอล-ซีกับ รีไลล์เอบอนน์ ระหว่างกลุ่มไรท์ออนกับฟันธรรมชาติที่ทุกช่วงเวลา ฟลูออไรด์ ที่ปลดปล่อยของฟูจิออร์โทแอล-ซี มีปริมาณสูงสุดในวันแรก รีไลล์เอบอนน์ ปลดปล่อย คงที่ทุกช่วงเวลา การปลดปล่อยของฟจิออร์โทแอล-ซีในวันที่ 1 ถึง 4 มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญกับกลุ่มอื่นๆ ส่วนในช่วงเวลาอื่นๆ พบว่าการปลดปล่อยไม่มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของทุกกลุ่ม การวัดระยะจากขอบของแบรคเก็ตถึง ตำแหน่งพื้นที่ที่มีการละลายตัวของแคลเซียมพบว่าวัสดุที่ปลดปล่อยฟลูออไรด์มี ระยะน้อยกว่าที่ทุกช่วงเวลา อย่างไรก็ตามไม่พบว่ามีความแตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติในทุกกลุ่ม