ในงานวิจัยนี้ได้นำเสนอแนวทางการแก้ปัญหาของการรู้จำเสียงวรรณยุกต์ใน ภาษาไทย จุดประสงค์ของการทำการวิจัยนี้คือการหาเทคนิคและวิธีการเพื่อใช้ในการ วิเคราะห์ความไม่คงที่ของโทนเสียงวรรณยุกต์และปรับปรุงความถูกต้องของการรู้จำ โทนเสียงวรรณยุกต์ให้สูงขึ้น ได้มีการทำการวิจัยทางด้านเสียงโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เกิดความสะดวกและ มีประสิทธิภาพในการติดต่อระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์โดยใช้เสียงพูด ในภาษาที่ ใช้โทนเสียงระบบของการรู้จำเสียงพูด (Speech recognition system) จะ ประกอบด้วยระบบของการรู้จำโทนเสียงด้วย เพื่อที่จะสามารถรู้ความหมายของพยางค์ เสียงได้อย่างถูกต้อง ข้อมูลของโทนเสียงมาจากส่วนที่เป็นสระของพยางค์ ความชัน รูปร่าง และระดับของเส้นความถี่เสียง (Pitch contour) เป็นคุณสมบัติที่สำคัญใน การรู้จำโทนเสียง ในการทำวิจัยนี้ได้เสนอวิธีโพลีโนเมียลรีเกรสชั่นโมเดล เพื่อใช้ในการแก้ปัญหา ของการรู้จำโทนเสียงนอกเหนือจากวิธีการของลีเนียร์รีเกรสชั่น โดยตัวแบบของ แต่ละโทนเสียงจะได้มาจากการ training ของโพลีโนเมียลรีเกรสชั่น การแบ่ง แยกชนิดของโทนจะใช้วิธีการของ Distance measure และ ความชันของ โพลี โนเมียล ดีกรี 1 และมีการทำให้ความยาวของเส้นความถี่เสียงเท่ากันเพื่อที่จะลดความ ไม่คงที่ของรูปร่างของโทนเสียงลง นอกจากนี้วิธีโพลีโนเมียลรีเกรสชั่นยังได้ถูก เสนอเพื่อแก้ไขค่าที่ผิดพลาดของเส้นความถี่ด้วย และได้ใช้วิธีการของออโตคอรีเลชั่น และ เซ็นเตอร์คลิปปิ้งในการหาความถี่มูลฐานของเสียง ขอบเขตของการวิจัยนี้ได้กำหนดให้เป็นแบบขึ้นกับผู้พูดและเป็นเสียงของพยางค์ เดี่ยว โดยในแต่ละโทนเสียงจะใช้ 95 เสียงในการ Training และใช้ 770 เสียงในการ Testing ความถูกต้องของการจำเสียงวรรณยุกต์ สามัญ เอก โท ตรี และจัตวา คือ 92.20, 87.01, 97.79, 99.22, และ 95.71% โดยลำดับ ซึ่งวิธีการที่ได้เสนอนี้มีประสิทธิภาพดีกว่าวิธีการของลีเนียร์รีเกรสชั่น (Linear regression) ซึ่งได้ความถูกต้อง 64.67, 66.62, 93.24, 97.53, และ 91.16% ตามลำดับ จากการทดลองพิสูจน์ว่าความสามารถของโมเดลที่ได้เสนอนี้ได้ผลเป็นที่ น่าพอใจ แต่จำเป็นต้องมีการปรับปรุงโดยการขยายขอบเขตและแนวความคิด เพื่อ ที่จะสามารถนำไปใช้ในงานจริงได้