ในขณะที่ประชาชนที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังมีจำนวนมากขึ้น รวมทั้งผลกระทบ ของภาวะหายใจลำบากเรื้อรังอันเนื่องมาจากโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังมีมากขึ้น แต่ความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรังจากประสบการณ์ของผู้ที่เป็นโรค ปอดอุดกั้นเรื้อรังยังมีอยู่น้อยมาก การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบาย ความหมายของภาวะหายใจลำบากเรื้อรัง และ ค้นหากระบวนการจัดการภาวะหายใจลำบาก เรื้อรัง รวมทั้งปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรังของ ผู้ใหญ่ไทยที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังซึ่งอาศัยอยู่ในจังหวัดชลบุรี โดยมีเป้าหมาย เพื่อพัฒนาทฤษฎีเนื้อหาที่อธิบายกระบวนการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรังของผู้ใหญ่ไทย ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง การศึกษาครั้งนี้ เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพด้วยวิธีการสร้างทฤษฎีจากข้อมูลพื้นฐาน (Grounded Theory Study) ผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มีภาวะ หายใจลำบากเรื้อรัง จำนวน 31 ราย ซึ่งได้มาจากแผนกผู้ป่วยนอกและหอผู้ป่วยอายุรกรรม ของโรงพยาบาลชลบุรี เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เจาะลึก การสังเกตและการทบทวน การบันทึกเวชระเบียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เปรียบเทียบตลอดกระบวนการวิเคราะห์ ข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า "เมื่อผู้ป่วยพัฒนามาเป็นผู้เชี่ยวชาญ" เป็นแก่นมโนทัศน์ของ กระบวนการเมื่อผู้ป่วยพัฒนามาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรัง ด้วยตนเอง กระบวนการเมื่อผู้ป่วยพัฒนามาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการภาวะหายใจลำบาก เรื้อรังด้วยตนเองนี้ ประกอบด้วย 4 ขั้นตอนที่เกิดขึ้นตามลำดับ คือ มือใหม่เริ่มฝึกหัด พัฒนาความสามารถในการจัดการด้วยตนเอง พัฒนาเข้าสู่การเป็นผู้เชี่ยวชาญ และ เป็นผู้ เชี่ยวชาญซึ่งเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นตลอดเวลา การเรียนรู้ด้วยตนเองและการจัดการ ด้วยตนเองเป็นการกระทำหรือปฏิสัมพันธ์ที่สำคัญของกระบวนการนี้และมีกลุ่มปัจจัยที่มี อิทธิพลสต่อกระบวนการดังกล่าว 2 กลุ่ม คือ ปัจจัยด้านบุคคล (Personal Factors) และ ปัจจัยด้านบริบท (Contextual Factors) กระบวนการเมื่อผู้ป่วยพัฒนามาเป็นผู้เชี่ยวชาญ ในการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรังด้วยตนเองนี้ เป็นกระบวนการพัฒนาของบุคคลจาก มือใหม่เริ่มฝึกหัดมาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรังด้วยตนเอง ซึ่งทำให้บุคคลมีความสามารถและมีความเชื่อมั่นในการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรัง ด้วยตนเอง มีความสมดุลในการพึ่งพาตนเองและผู้อื่น และทำให้บุคคลมีชีวิตอยู่กับภาวะ หายใจลำบากเรื้อรังอย่างปกติมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ผลของการศึกษาครั้งนี้ ทำให้เกิดความเข้าใจในกระบวนการเมื่อผู้ป่วยพัฒนามาเป็น ผู้เชี่ยวชาญในการจัดการภาวะหายใจลำบากเรื้อรังด้วยตนเองของผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้น เรื้อรัง รวมทั้งสามารถใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับบุคลากรสุขภาพในการพัฒนาการปฏิบัติ การพยาบาล การกำหนดนโยบายด้านสุขภาพ และ การวิจัย เพื่อช่วยให้ผู้ที่เป็นโรคปอด อุดกั้นเรื้อรังสามารถพัฒนามาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับการเจ็บป่วยของตนเองต่อไป