การศึกษาอิทธิพลของอันตรกิริยาระหว่างยากับฟิล์มโพลิเมอร์ที่มีต่อแรงยึดเกาะ ของฟิล์มในตำรับยาเม็ดเคลือบฟิล์มของรานิทิดีนไฮโดรคลอไรด์ ทำการทดลองโดยออกแบบ พัฒนาเครื่องมือเพื่อใช้ในการวัดแรงยึดเกาะของฟิล์มโพลิเมอร์บนผิวยาเม็ด (adhesive strength) ซึ่งคือแรงต่อหนึ่งหน่วยพื้นที่ที่ใช้ในการดึงฟิล์มที่เคลือบบนผิวของยาเม็ดออก ในแนวตั้งฉากกับผิวยาเม็ดด้วยแรงดันอากาศ ส่วนประกอบของยาเม็ดแกนส่วนใหญ่ คือ spray dried rice starch (SDRS), dibasic calcium phosphate dihydrate (DCP) และ lactose monohydrate และทำการเคลือบด้วย hydroxypropylmethylcellulose (HPMC) หรือ Eudragit E 100(+,โ) ตัวทำละลายที่ใช้ในน้ำยาเคลือบคือ 1:1- methylene chloride : ethanol โดยทำการเปรียบเทียบค่าแรงยึดเกาะของฟิล์มโพลิเมอร์บนผิวยาเม็ด ที่เปลี่ยนแปลงไปเมื่อเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 45 องศาเซลเซียส และความชื้นสัมพัทธ์ที่ 75% เป็นเวลา 4 อาทิตย์ และทำการตรวจสอบอันตรกิริยาระหว่างยากับฟิล์มโพลิเมอร์และยากับ สารช่วยในตำรับยาเม็ดแกนโดยวิธี diffuse reflectance-infrared fourier-transform spectroscopy (DRIFTS) และ differential scanning calcrimetry (DSC) ผลการศึกษาพบว่าคุณสมบัติทางกายภาพและเคมีของผิวยาเม็ดแกนมีผลต่อแรงยึดเกาะของ ฟิล์ม โดยยาเม็ดแกนที่มีค่า contact angle ต่ำจะให้แรงยึดเกาะของฟิล์มที่มีค่าสูง และ ตรวจพบการเกิดอันตรกิริยาระหว่างยากับ DCP, lactose monohydrate และ Eudragit E 100(+,โ) นอกจากอิทธิพลของอันตรกิริยาระหว่างยากับฟิล์มโพลิเมอร์แล้วอันตรกิริยาระหว่าง ยากับสารช่วยในตำรับของยาเม็ดแกน ชนิดของสารก่อฟิล์ม รวมถึงการเก็บรักษายาไว้ภายใต้ อุณหภูมิความชื้นสูง ปัจจัยต่างๆ เหล่านี้ล้วนมีอิทธิพลต่อแรงยึดเกาะของฟิล์มในตำรับยาเม็ด เคลือบฟิล์มของรานิทิดีนไฮโดรคลอไรด์ ความรู้ความเข้าใจอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับอิทธิพลของปัจจัยต่างๆ ซึ่งมีผลต่อแรง ยึดเกาะของฟิล์มโพลิเมอร์บนผิวยาเม็ดก่อให้เกิดความเข้าใจในกลไกดังกล่าวเพิ่มมากขึ้น และเป็นแนวทางในการพัฒนาสูตรตำรับยาเม็ดเคลือบฟิล์มที่มีคุณสมบัติที่ดีได้ตามความต้องการ