จากการศึกษาทรรศนะทางจริยศาสตร์ของอริสโตเติล เรื่องคุณธรรมทางศีลธรรม ทำให้ ผู้วิจัยเกิดแรงบันดาลใจ ที่จะศึกษาเรื่องคุณธรรมของสตรีตามแนวพุทธจริยศาสตร์ มีวัตถุ ประสงค์เพื่อศึกษาภูมิหลังของสังคมอินเดียในสมัยพุทธกาล สถานการณ์ที่สตรีคนสำคัญเผชิญ และต้องตัดสินใจเลือกการกระทำ คุณธรรมประการสำคัญที่นางเหล่านี้แสดงออก โดยเลือกศึกษา จากภิกษุณี 5 องค์ ได้แก่ พระนางมหาปชาบดีโคตมี พระนางเขมา พระอุบลวรรณา พระธรรมทินนา พระภัททากุณฑลเกสา และอุบาสิกา 5 คน ได้แก่ นางสุชาดา นางวิสาขามิคารมารดา พระนางสามาวดี นางอุตตรา นางสุปปิยา ซึ่งใช้วิธีศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพอยู่ในขอบข่ายของจริยศาสตร์ศาสนา โดยศึกษาจากพระไตรปิฎกและเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาวิจัย พบว่า สตรีเหล่านี้สามารถเผชิญสถานการณ์ที่ต้องตัดสินใจและชนะ อุปสรรคต่าง ๆ ด้วยการแสดงออกของคุณธรรมที่สำคัญ 7 ประการ ได้แก่ สัจจะ พละ ความเข้มแข็ง ทางจริยธรรม, สติปัญญาในการใช้เหตุผลและรู้จักไตร่ตรอง, ทมะ ความเป็นผู้ที่สามารถข่มใจ ชนะอารมณ์ความรู้สึกได้, ความเป็นผู้มีความอ่อนน้อมถ่อมตน นิวาโต, สมาธิ ปธาน ความเป็น ผู้มีความตั้งใจมั่นเพียรพยายาม, ศรัทธา ความเป็นผู้มีความเชื่อมั่นเลื่อมใส, จาคะ ทาน ความเป็นผู้มีความเสียสละ การมีคุณธรรมเหล่านี้ ถือว่าเป็นการดำเนินชีวิตที่ประเสริฐ สตรีคนสำคัญทุกคนเข้าใจสิ่งที่ตนเองกระทำ และกล้าตัดสินใจเลือกแนวทางการดำเนินชีวิต แล้วนำสิ่งที่ตนเลือกมาประพฤติปฏิบัติโดยมีพื้นฐานความรู้ ตามหลักศีลธรรมของพระพุทธศาสนา จากการศึกษาพบว่า คำว่าคุณธรรมที่อริสโตเติลใช้กับคุณธรรมทางพุทธจริยศาสตร์มีความหมาย ต่างกัน กล่าวคือ คุณธรรมทางศีลธรรมของอริสโตเติล เน้นที่ลักษณะนิสัย ที่ใช้เหตุผล ในการตัดสินใจเลือกการกระทำ แต่ความหมายทางคุณธรรมตามพุทธจริยศาสตร์ที่สตรีคนสำคัญ ได้แสดงออกมานั้น มีพื้นฐานมาจากความเชื่อในหลักศีลธรรมที่เป็นแม่แบบของจริยธรรมตาม คำสอนของพระพุทธศาสนา ผู้วิจัยมีความเชื่อว่าคุณธรรมของสตรีคนสำคัญที่ได้จากการศึกษา สามารถนำมาใช้เป็น แนวทางสำหรับสตรีในสังคมปัจจุบันในการดำเนินชีวิตและการเผชิญปัญหาได้ โดยจะต้องมี ความรู้ความเข้าใจในหลักคำสอนของพระพุทธศาสนาเป็นพื้นฐานและสามารถคิดอย่างไตร่ตรองและ มีสติ