การศึกษาการกระจายตัวของเขม่าดำในยางคู่ผสมระหว่างยางบิวทาไดอีนและยางไนไทรล์ ด้วยเครื่องมือวิเคราะห์สมบัติเชิงกลทางความร้อน โดยในการศึกษาประกอบด้วยสามส่วน ใน ส่วนแรกศึกษาอิทธิพลของสัดส่วนการผสมระหว่างยางบิวทาไดอีนและยางไนไทรล์ พื้นที่ผิวและ ปริมาณของเขม่าดำต่อการกระจายตัวของเขม่าดำในยางผสมระหว่างยางบิวทาไดอีนและยาง ไนไทรล์ พบว่าสัดส่วนการผสมของยางและปริมาณของเขม่าดำมีผลอย่างมากต่อการกระจายตัว ของเขม่าดำในขณะที่ขนาดอนุภาคของเขม่าดำมีผลเพียงเล็กน้อย ความแตกต่างของการกระจายตัว ของเขม่าดำในยางคู่ผสมจะส่งผลต่อการสุกของยางและสมบัติเชิงกล โดยช่วงเวลาที่ยางสามารถ ไหลได้และเวลาที่ใช้ในการทำให้ยางสุกตัวลดลงเมื่อสัดส่วนระหว่างปริมาณของเขม่าดำในยาง บิวทาไดอีนและยางบิวทาไดอีนเพิ่มขึ้น ซึ่งการเพิ่มขึ้นของสัดส่วนนี้จะช่วยเพิ่มอัตราเร็ว ของการสุกตัวของยาง โดยอัตราเร็วจะมากสุดเมื่อสัดส่วนนี้มีค่าประมาณ 0.6 หลังจากค่านี้ อัตราเร็วจะลดลงเนื่องจากยางบิวทาไดอีนจะเปลี่ยนไปเป็นเฟสกระจาย (dispersed phase) สำหรับสมบัติเชิงกลของคอมพาวด์ที่ไม่มีการเติมเขม่าดำจะพบว่าสัดส่วนของยางคู่ผสมมีผล อย่างมากต่อ % elongation at break ในขณะที่มีผลเพียงเล็กน้อยต่อ tensile strength, modulus และ hardness อย่างไรก็ตามในกรณีของยางคอมพาวด์ที่เติมเขม่าดำผลของการ กระจายตัวของเขม่าดำจะมีมากกว่าและบดบังผลของสัดส่วนของยางคู่ผสม ในการศึกษาในส่วนที่สองเป็นการศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการกระจายตัวของเขม่าดำ พบว่า ผลของสัดส่วนของยางคู่ผสมและขั้นตอนที่ใช้ในการผสมยางมีผลต่อการกระจายตัวของเขม่าดำ มากกว่าผลของความแตกต่างของความหนืดระหว่างยางบิวทาไดอีนและยางไนไทรล์ และผลของ rubber-filler interaction ในส่วนสุดท้าย ศึกษาผลของสารตัวเติมบางชนิด (Struktol 60NS, Struktol WB16 และ ethylene octene rubber) ต่อการกระจายตัวของเขม่าดำในยางคู่ผสม จากผลการทดลอง พบว่า สมบัติการสุกตัวของยางและสมบัติเชิงกลของคอมพาวด์ที่ไม่มีการเติมเขม่าดำจะได้รับ ผลอย่างมากต่อสัดส่วนของยางคู่ผสม ชนิดและปริมาณของสารตัวเติมที่ใช้ อย่างไรก็ตามผล เหล่านี้จะถูกบดบังโดยผลของการกระจายตัวของเขม่าดำเมื่อมีการเติมเขม่าดำลงในยางคอมพาวด์ สำหรับข้อเสนอแนะนำควรศึกษาในระบบของยางคู่ผสมอื่น ๆ หรือผลของสารตัวเติมชนิดอื่น