การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการใช้ยาเสพติดร้ายแรง ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่ใช้ยาเสพติดพื้นฐาน ศึกษาความต้องการความช่วยเหลือ ของนักเรียนที่ใช้ยาเสพติดร้ายแรงและข้อเสนอแนะของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในการ ป้องกันและการให้ความช่วยเหลือนักเรียนที่ใช้ยาเสพติดร้ายแรง โดยเก็บข้อมูลจากนักเรียน จำนวน 450 คน จำแนกเป็นกลุ่มไม่ใช้ยาเสพติด จำนวน 150 คน กลุ่มเสพเฉพาะยาเสพติด พื้นฐาน จำนวน 150 คน กลุ่มใช้ยาเสพติดร้ายแรงที่มีพื้นฐานการใช้ยาเสพติดพื้นฐาน จำนวน 150 คน ด้วยแบบสอบถาม และใช้แบบสัมภาษณ์แบบเจาะลึกถามนักเรียนที่ใช้ยาเสพติดร้ายแรง ที่มีพื้นฐานการใช้ยาเสพติดพื้นฐาน จำนวน 5 คน เพื่อเก็บข้อมูลสนับสนุนวัตถุประสงค์บาง ประเด็นที่เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรม SPSS for Windows ผลการวิเคราะห์การแจำแนกพบว่า ปัจจัยภายนอก ได้แก่ การอบรมเลี้ยงดูรูปแบบใช้เหตุผล บทบาทในการป้องกันปัญหายาเสพติด ของสถานศึกษาและครูด้านการเป็นแบบอย่างที่ดี บทบาทในการป้องกันปัญหายาเสพติดของสถานศึกษา และครูด้านความเข้มงวดของกฎระเบียบวินัย อิทธิพลของเพื่อนในการชักจูงให้ใช้ยาเสพติดร้ายแรง อิทธิพลของเพื่อนในการต่อต้านการใช้ยาเสพติดร้ายแรง มีอิทธิพลในการจำแนกกลุ่มนักเรียนที่ใช้ เฉพาะยาเสพติดพื้นฐานและกลุ่มใช้ยาเสพติดร้ายแรงที่มีพื้นฐานการใช้ยาเสพติดพื้นฐาน โดยมี ประสิทธิภาพในการจำแนกกลุ่มร้อยละ 59.30 ยาเสพติดร้ายแรงที่นักเรียนส่วนใหญ่ใช้ ได้แก่ ยานอนหลับ รองลงมาคือยาบ้าและสารระเหย โดยมีความถี่ในการใช้น้อยครั้ง (ไม่ติด) จากการสัมภาษณ์นักเรียนเพิ่มเติมเกี่ยวกับพัฒนาการ ของประเภทยาเสพติดที่ใช้ พบว่า นักเรียนใช้ยาเสพติดพื้นฐานประเภทบุหรี่ เครื่องดื่มที่มี แอลกอฮอล์ และเครื่องดื่มชูกำลัง ก่อนแล้วจึงพัฒนาไปสู่การใช้ยาเสพติดร้ายแรงประเภทกัญชา ยาบ้า และเฮโรอีน ในที่สุด นักเรียนใช้ยาเสพติดร้ายแรงส่วนใหญ่ต้องการกำลังใจจากผู้ใกล้ชิด และอยากทราบแหล่งสถานบำบัดรักษาที่มีประสิทธิภาพ นักเรียนส่วนใหญ่เสนอแนะในการให้ความช่วยเหลือนักเรียนผู้ใช้ยาเสพติดร้ายแรงว่าควร ให้ความเข้าใจ ตักเตือนให้เลิกเสพ บอกแหล่งสถานบำบัดรักษา ช่วยเหลือด้านค่าใช้จ่ายในการ รักษา และเสนอแนะในการป้องกันว่าควรใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ไม่คบเพื่อนที่ใช้ยาเสพติด หลีกเลี่ยงการใช้ยาเสพติดร้ายแรง ควรมีความมั่นคงทางจิตใจให้ไม่ถูกชักจูงได้ง่าย