ไทยเป็นประเทศหนึ่งที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในการลดระดับภาวะเจริญพันธุ์ ของประชากรลงได้ในระยะเวลาอันรวดเร็ว จำนวนบุตรโดยเฉลี่ยต่อครอบครัวลดลงจาก 6 คน ในช่วงปี พ.ศ. 2503 เป็น 2 คนในช่วงปี พ.ศ. 2533 ซึ่งการลดลงของภาวะเจริญพันธุ์ ดังกล่าว ก่อให้เกิดความวิตกกังวลว่าจะส่งผลกระทบต่อการให้การดูแลช่วยเหลือผู้สูงอายุ ในระดับครอบครัว วัตถุประสงค์สำคัญในการศึกษา คือ (1) เพื่อศึกษารูปแบบของการให้การดูแลช่วยเหลือ ผู้สูงอายุใน 3 ด้านหลัก ๆ คือ ด้านการเงิน ด้านสิ่งของเครื่องใช้ และด้านอารมณ์และ จิตใจ (2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างขนาดครอบครัวกับการให้การดูแลช่วยเหลือผู้สูง อายุใน 3 ด้านดังกล่าว (3) เพื่อศึกษาถึงปัจจัยต่าง ๆ ทางด้านประชากร เศรษฐกิจ และสังคม ของบุตรและของผู้สูงอายุที่มีผลต่อการให้การดูแลช่วยเหลือผู้สูงอายุ ข้อสมมุติฐานหลักในการศึกษา คือ ขนาดครอบครัวน่าจะมีผลต่อการให้การดูแลช่วยเหลือ ผู้สูงอายุ แม้จะควบคุมปัจจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องทางด้านประชากร เศรษฐกิจ สังคมของบุตร และของผู้สูงอายุแล้วก็ตาม บุตรที่มีพี่น้องน้อยหรือมาจากครอบครัวขนาดเล็กน่าจะให้การ ดูแลช่วยเหลือผู้สูงอายุมากกว่าบุตรที่มีพี่น้องมากหรือมาจากครอบครัวขนาดใหญ่ ในการศึกษาครั้งนี้ใช้ข้อมูลจากโครงการสำรวจสภาวะผู้สูงอายุไทย ปี พ.ศ. 2538 หน่วยที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ บุตรอายุ 15-59 ปี จำนวน 20,067 คน ซึ่งมีบิดาหรือมารดา ที่มีอายุ 60-79 ปี การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างขนาดครอบครัวกับการให้การดูแล ช่วยเหลือผู้สูงอายุ และปัจจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับคุณลักษณะของบุตรและของผู้สูงอายุ ใช้ตารางไขว้และไคสแควร์เป็นสถิติในการทดสอบ ขั้นต่อมาใช้วิธีการวิเคราะห์ถดถอยโลจิท และมัลติโนเมียล การวิเคราะห์ผลนำเสนอใน 3 ด้านตามลำดับดังนี้ การให้การดูแลช่วยเหลือผู้สูงอายุ ในด้านการเงิน การให้การดูแลช่วยเหลือผู้สูงอายุในด้านสิ่งของเครื่องใช้ และการให้การ ดูแลช่วยเหลือผู้สูงอายุในด้านอารมณ์และจิตใจ ผลการศึกษาที่ได้จากการวิเคราะห์โดยใช้ ตัวแปรสองตัวและหลายตัว พบว่า จำนวนพี่น้องที่บุตรมี มีผลต่อความน่าจะเป็นในการที่บุตร จะให้การดูแลช่วยเหลือบิดามารดาสูงอายุ บุตรที่มาจากครอบครัวขนาดเล็กมีความน่าจะเป็น ในการให้การดูแลช่วยเหลือบิดามารดาสูงอายุและการอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับบดามารดาสูง อายุมากกว่าบุตรที่มาจากครอบครัวขนาดใหญ่ ซึ่งผลการศึกษาที่ได้สอดคล้องกับสมมติฐานที่ ตั้งไว้ว่าน่าจะมีความแตกต่างกันในการให้การดูแลช่วยเหลือบิดามารดาสูงอายุระหว่างบุตร ที่มาจากครอบครัวที่มีขนาดต่างกัน นอกจากนี้ ผลการศึกษาที่ได้ยังชี้ให้เห็นว่าคุณลักษณะ ของบุตรมีผลมากที่สุดต่อการที่บิดาหรือมารดาสูงอายุจะได้รับการดูแลช่วยเหลือจากบุตร ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายที่สำคัญที่ได้จากผลการศึกษาครั้งนี้ คือ ควรสนับสนุนให้มี ครอบครัวขนาดเล็กต่อไป เพราะการมีบุตรน้อยโอกาสที่บุตรแต่ละคนจะให้การดูแลช่วยเหลือ บิดามารดาสูงอายุจะมีมาก และการมีบุตรน้อยโอกาสที่บุตรแต่ละคนจะอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน กับบิดามารดาสูงอายุก็จะสูงขึ้นด้วย