การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับพฤติกรรมของสมาชิกในครอบครัว ผู้ซึ่งทำหน้าที่หลักในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระพึ่งพิงและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ กับพฤติกรรมของสมาชิกในครอบครัวผู้ซึ่งทำหน้าที่หลักในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระ พึ่งพึงในเขตจังหวัดนครราชสีมา กลุ่มตัวอย่างคือ ครอบครัวที่มีผู้สูงอายุที่เป็น ภาระพึ่งพิง อาศัยอยู่ในครอบครัวเดียวกัน จำนวน 400 ครอบครัว เก็บข้อมูลเชิงปริมาณ โดยการสัมภาษณ์สมาชิกในครอบครัวผู้ซึ่งทำหน้าที่หลักในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระ พึ่งพิง และเพื่อสะท้อนข้อมูลเชิงปริมาณทำการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์ ผู้สูงอายุในครอบครัวที่มีระดับพฤติกรรมของสมาชิกในครอบครัวผู้ซึ่งทำหน้าที่หลัก ในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระพึ่งพิงแตกต่างกันระดับละ 2 คน รวมกรณีตัวอย่าง 6 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้การวิเคราะห์ถดถอยพหุแบบขั้นตอน ผลการศึกษาพบว่า สมาชิกในครอบครัวผู้ซึ่งทำหน้าที่หลักในการดูแลผู้สูงอายุ ที่เป็นภาระพึ่งพิงมีพฤติกรรมในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระพึ่งพิงอยู่ในระดับสูง และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมของสมาชิกในครอบครัวผู้ซึ่งทำหน้าที่หลัก ในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระพึ่งพิงได้แก่ สัมพันธภาพในครอบครัว จำนวนสมาชิกใน ครอบครัว และจำนวนผู้สูงอายุในครอบครัว โดยตัวแปรอิสระทั้งหมดสามารถอธิบายพฤติกรรม ของสมาชิกในครอบครัวผู้ซึ่งทำหน้าที่หลักในการดูแลผู้สูงอายุที่เป็นภาระพึ่งพิงได้ ร้อยละ 38.7 จากการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า บุคคลากรที่ทำงานด้านอนามัยครอบครัวควร มีการสนับสนุนและส่งเสริมการสร้างสัมพันธภาพที่ดีระหว่างสมาชิกในครอบครัวกับผู้ สูงอายุ ควรส่งเสริมค่านิยมเกี่ยวกับความกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดาสูงอายุให้มากขึ้น และควรจัดให้มีการส่งเสริมอาชีพเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับครัวเรือนในชนบท