การวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้เพื่อศึกษาการปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบภัยจราจรทางบก เบื้องต้นก่อนนำส่งโรงพยาบาลของเจ้าหน้าที่ตำรวจและอาสากู้ผู้ประสบภัย และปัญหาอุปสรรค ของการปฏิบัติการช่วยเหลือเบื้องต้น กลุ่มตัวอย่างเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจและอาสากู้ผู้ประสบภัย ที่ให้การช่วยเหลือเบื้องต้นที่จุดเกิดเหตุหรือนำผู้บาดเจ็บส่งโรงพยาบาลสระบุรี ตั้งแต่วันที่ 24 ธันวาคม 2540 - 10 มิถุนายน 2541 จำนวน 100 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างทุกคนที่สามารถ ติดตามสัมภาษณ์ได้ และยินยอมให้สัมภาษณ์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลผู้บาดเจ็บ ที่ห้องอุบัติเหตุ และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างการปฏิบัติการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บที่ผู้วิจัย สร้างขึ้นเองจากการทบทวนวรรณกรรม ในเรื่องหลักการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเบื้องต้นก่อน นำส่งโรงพยาบาล ผลการศึกษาพบว่าผู้ให้การช่วยเหลือมีการป้องกันตนเองโดยการควบคุมการจราจร 54.6% การป้องกันตนเองจากการติดเชื้อโดยใส่ถุงมือ 30.1% มีผู้บาดเจ็บบาดแผลมีเลือดออกร้อยละ 61.2 กระดูกหักร้อยละ 52.5 ไม่รู้สึกตัวร้อยละ 32.8 ไม่รู้สึกตัวและมีเลือดออกจากปากหรือ จมูกร้อยละ 19.7 บาดแผลที่ทะลุถึงอวัยวะภายในร้อยละ 16.4 หยุดหายใจหรือหายใจช้าผิด ปกติร้อยละ 12.6 ภาวะช็อคจากการเสียเลือดและคลำชีพจรไม่ได้ร้อยละ 8.7 เท่ากัน การ ปฐมพยาบาลควรปฏิบัติและได้ปฏิบัติได้แก่ ปิดแผล 30% ห้ามเลือด 21.4% นวดหัวใจ 18.8% เปิดทางเดินหายใจให้โล่ง 16.7% ดามกระดูก 13.5% ไม่มีการช่วยหายใจและดูแลภาวะช็อค และมีผู้ดูแลผู้บาดเจ็บขณะนำส่ง 83.6% การระมัดระวังขณะเคลื่อนย้ายมีการระวังหลังและ คอให้ตรง 6.0% และมีการประสานงานกับโรงพยาบาลในการดูแลผู้บาดเจ็บที่จุดเกิดเหตุ 0.5% ผลการวิจัยนี้ทำให้ได้ข้อมูลพื้นฐานเพื่อให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำไปเป็นแนวทางในการพัฒนา การปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบภัยให้มีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้นต่อไป