cDNA ของฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตของปลาบึก ที่อยู่ระหว่าง 5 UTR ของยีน ~iHSP26~i และ 3 UTR ของยีน ~iCYC1~i ถูกตัดและต่อเข้ากับโปรโมเตอร์หลายชนิด ที่มี การควบคุมการแสดงออกของยีนอย่างต่อเนื่องของยีสต์ เช่น ~iADH1~i,~iPGK~i ~i, ~iGAPDH~i หรือโปรโมเตอร์ที่ต้องการสารเหนี่ยวนำเพื่อควบคุมการแสดงออกของยีน คือ ~iGAL1~i โปรโมเตอร์ ทั้งหมดอยู่ในพลาสมิดที่แตกต่างกัน ยกเว้น ~iADH1~i และ ~iGAPDH~i การเปรียบเทียบการแสดง ออกของฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตของปลาบึกชนิดในเซลล์ยีสต์ ~iSaccharomyces cerevisiae~i สายพันธุ์ BJ5462 ภายใต้การควบคุมของโปรโมเตอร์ที่แตกต่างกัน เมื่อให้เจริญเติบโตใน อาหารเลี้ยงเชื้อที่มีอาหารไม่ครบ (Minimal medium) พบว่าการแสดงออกของฮอร์โมน เร่งการแสดงออกของปลาบึกที่อยู่ภายใต้การควบคุมของโปรโมเตอร์ ~iPGK~i (r-yeast pYEXK8) มีมากที่สุด (17.1 มก/ล) โปรโมเตอร์ ~iGAPDH~i ให้ระดับฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตของ ปลาบึกได้สูงกว่าโปรโมเตอร์ ~iADH1~i ซึ่งอยู่ในพลาสมิดชนิดเดียวกัน และพบว่าระดับของ ฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตของปลาบึกที่ผลิตจาก r-yeast pYKEK8 มีระดับสูงขึ้นเมื่อ เลี้ยงเซลล์ในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีสารอาหารครบ (YEPD) โดยเมื่อเลี้ยง r-yeast pYEXK8 ในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีสารอาหารครบ ความหนาแน่นของเซลล์จะสูงกว่าที่เลี้ยงใน Minimal medium ประมาณ 10 เท่า และการแสดงออกของฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตของปลาบึก สูงกว่าประมาณ 6 เท่า (102.5 มก/ล) เมื่อนำฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตของปลาบึกที่ผลิต ในยีสต์ผสมกับอาหารปลาในอัตราส่วน 20, 50 และ 100 มก/กก ของอาหารปลา เพื่อนำมาเลี้ยง ปลาดุก ภายใน 2 อาทิตย์ ของการทดลอง อัตราการตายของปลาดุกสูงถึง 58.7% สาเหตุหลัก ของอัตราการตายที่สูงอาจเนื่องมาจาก ความเครียดซึ่งเกิดจากความไม่เหมาะสมของสภาพ แวดล้อมภายในตู้ทดลอง, การชั่งน้ำหนัก, การวัดความยาวของปลา และการทำความสะอาดตู้ ในระหว่างการทดลอง