วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาระบบเสียงของภาษาพม่าในเรื่องของทำนองเสียง ลักษณะ คำ พยางค์และหน่วยเสียง โดยใช้ทฤษฎีแทคมีมิก (Tabmemics) ในการวิจัย ผู้วิจัยได้เก็บ รวบรวมข้อมูลประมาณ 2,000 คำและประโยค โดยการสอบถามผู้บอกภาษาชาวพม่าซึ่งใช้ภาษานี้ เป็นหลักในการติดต่อสื่อสารประจำวัน ผลจากการศึกษาสรุปได้ว่า ทำนองเสียงขึ้นอยู่กับเสียงวรรณยุกต์ของพยางค์สุดท้ายของ ประโยค หากวรรณยุกต์ของพยางค์สุดท้ายของประโยคต่ำลงจะเป็นทำนองเสียงตก แต่หากวรรณยุกต์ สูงขึ้นก็จะเป็นทำนองเสียงขึ้น ลักษณะคำมี 4 ประเภท คือคำพยางค์เดียว คำสองพยางค์ คำ สามพยางค์และคำสี่พยางค์ โดยในคำแต่ละประเภทนั้นจะได้รับการลงน้ำหนักเสียงที่หนักที่สุดใน พยางค์สุดท้ายเสมอ พยางค์มี 3 แบบ คือพยางค์หลัก พยางค์รองและพยางค์นำ โครงสร้างของ พยางค์หลักและพยางค์รองคือ C(,i1)(C(,i2))V(,1)(V(,2))(T) ส่วนโครงสร้างของพยางค์ นำคือ (+,ค)Ca(+,ค) เท่านั้น หน่วยเสียงประกอบด้วยเสียงพยัญชนะ 34 หน่วยเสียง ได้แก่ (+,ค)p, ph, b, t, d, t, th, d, k, kh, g, ? , s, sh, z, c, h, c, ch, j, m, hm, n, hn, (...), h(...), (...), h(...), w, hw, y, l, hl, r(+,ค) หน่วยเสียง สระธรรมดา 8 หน่วยเสียง ได้แก่ (+,ค)i, e, (+,e), a, u, o, (...), ai(+,ค) เสียงสระนาสิก 7 หน่วยเสียง ได้แก่ (+,ค)(~,i), (~,e), (~,a), (~,u), (~,o), (...), (~,a)(~,i)(+,ค). หน่วยเสียงวรรณยุกต์มี 4 หน่วยเสียง คือ (+,ค)1, 2, 3, 4(+,ค) หรือวรรณยุกต์สูงตก วรรณยุกต์กลางตก วรรณยุกต์กลางสูงระดับ และวรรณยุกต์สูงกัก การกลมกลืนเสียงมีรูปแบบของการเกิด 3 แบบ คือ เปลี่ยนตามเสียงที่นำมาข้างหน้าหรือ ตามเสียงที่ตามมาข้างหลัง หรือเปลี่ยนตามเสียงที่เป็นปฏิภาคกันของเสียงที่นำมาข้างหน้า กับเสียงที่ตามมาข้างหลัง การกลมกลืนเสียงกันทั้ง 3 กรณีนี้เป็นปกติและพบเสมอในภาษาพม่า