วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มี 3 ประการด้วยกันคือ 1) เพื่อศึกษาสาเหตุของการลี้ภัยเข้ามาในประเทศไทยของผู้พลัดถิ่นชาวพม่าในอดีต2) ศึกษาความคิดทั่วไปเกี่ยวข้องกับผู้พลัดถิ่นของพวกผู้มีส่วนเกี่ยวข้องฝ่ายต่าง ๆ โดยเฉพาะการให้นิยามของคำว่าผู้อพยพ และ 3) เพื่อศึกษาการกำหนดนโยบายของไทยต่อผู้พลัดถิ่นชาวพม่าโดยประมวลจากปัจจัยต่าง ๆ การลี้ภัยของชาวพม่านั้นมีสาเหตุหลักมาจากความหวาดกลัวภัยของการสู้รบภายในพม่า ซึ่งเกิดจากความขัดแย้งของกลุ่มชาติพันธ์กลุ่มต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลังพบว่าได้มีผู้ลี้ภัยจากพม่า ด้วยสาเหตุอื่นที่ต่างจากในอดีตซึ่งได้แก่ ผู้ที่อพยพหนีการถูกบังคับแรงงานในการสร้างสาธารณประโยชน์ต่าง ๆหรือพวกที่หลบหนีจากการถูกเกณฑ์ไปเป็นลูกหาบให้กับทหารในการทำสงคราม รัฐบาลไทยและองค์การสหประชาชาติต่างเรียกบุคคลที่อยู่ตามบริเวณชายแดนไทย - พม่า นี้ว่า "ผู้พลัดถิ่น" สำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติไม่สามารถจะกำหนดสถานภาพของบุคคลเหล่านี้ว่า "ผู้ลี้ภัย"ภายใต้กรอบของอนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพผู้ลี้ภัย 1951 และพิธีสาร 1967ที่กรุงเทพ UNHCR สามารถสัมภาษณ์นักศึกษาพม่าและให้สถานภาพของ "บุคคลที่อยู่ในความดูแลของสำนักงานข้าหลวงใหญ่ฯ" แก่พวกเขาได้ แต่เนื่องจากรัฐบาลไทยมิได้ลงนามในอนุสัญญาและพิธีสารขององค์การสหประชาชาติเกี่ยวกับผู้ลี้ภัยดังนั้นนักศึกษาพม่าเหล่านี้จึงมีสถานภาพเป็นผู้หลบหนีเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายภายใต้กฎหมายไทย ปัจจัยหลักในการกำหนดนโยบายต่อผู้พลัดถิ่นนี้ได้แก่ปัจจัยทางด้านความมั่นคงในด้านเศรษฐกิจสิ่งแวดล้อม และสุขภาพของประชาชนในประเทศไทยนอกจากนี้ยังพบว่า ผู้พลัดถิ่นชาวพม่าเป็นปัจจัยหนึ่งซึ่งมีผลทำให้ความสัมพันธ์ไทย- พม่า สั่นคลอน ก่อนหน้าผู้พลัดถิ่นเหล่านี้ได้รับการยอมรับเนื่องมาจากสาเหตุที่ว่ากองกำลังของชนกลุ่มน้อยที่อยู่บริเวณชายแดนได้ทำหน้าที่เหมือนรัฐกันชน แต่ปัจจุบันนี้ประเทศไทยอยู่ในฐานะที่ต้องพึ่งทรัพยากรธรรมชาติและพลังงานราคาถูกจากประเทศเพื่อนบ้าน จึงทำให้มองการต่อสู้ของกองกำลังของกลุ่มชาติพันธุ์ และกลุ่มนักการเมืองซึ่งมีสายสัมพันธ์กับผู้พลัดถิ่นชาวพม่าในไทยว่าเป็นปัญหาและอุปสรรคต่อการได้มาซึ่งทรัพยากรและพลังงานจากพม่า อย่างไรก็ตามด้วยความตระหนักดีว่านานาชาติให้ความสำคัญต่อผู้พลัดถิ่นพม่าเหล่านี้ ทำให้รัฐบาลไทยยังไม่กล้าบังคับให้บุคคลเหล่านี้เดินทางกลับประเทศ ส่วนที่ยังคงเป็นปัญหาของนโยบายไทยในเรื่องนี้คือการที่ปฏิเสธไม่ให้ UNHCR เข้าไปทำงานตามหน้าที่ในบริเวณชายแดน นอกจากนี้ในบางกรณียังได้กดดันให้ชาวพม่าเดินทางกลับประเทศ ทั้ง ๆ ที่เป็นการฝืนต่อกฎ "การไม่ผลักดัน" กล่าวโดยสรุปว่า ปัจจัยทางความมั่นคงมีความสำคัญในการกำหนดนโยบายต่อผู้พลัดถิ่นชาวพม่าเหนือสิ่งอื่นใด