โรคหอบหืดเป็นโรคเรื้อรังมีผลกระทบต่อผู้ป่วยในระยะยาว เช่น อาการที่เกิดอย่าง ต่อเนื่อง, การเปลี่ยนแปลงแบบแผนการดำเนินชีวิต, ปอดสูญเสียหน้าที่การทำงานอย่างถาวร, ผลข้างเคียงจากการใช้ยา ตลอดจนการเสียชีวิตก่อนเวลาอันสมควร การจับหืดอาจเกิดอย่าง รวดเร็วหรือค่อยๆ เกิดได้ตลอดเวลา การจัดการกับอาการจับหืดอย่างเหมาะสมจึงเป็นกลวิธี ที่สำคัญที่จะควบคุมโรคหอบหืดได้ การวิจัยแบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนและหลังครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ผลการจัด การกับอาการร่วมกันระหว่างผู้ป่วยหอบหืดกับพยาบาลและ 2) ประสบการณ์เกี่ยวกับอาการ การ จัดการกับอาการและผลที่เกิดขึ้นของผู้ป่วยหอบหืด กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยหอบหืดที่มารับบริการ ที่โรงพยาบาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช จ.ตาก จำนวน 35 ราย ผู้ป่วยและพยาบาล ร่วมกันจัดการกับอาการในชุมชนเป็นเวลา 8 สัปดาห์ การเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพและเชิง ปริมาณจากคำถามปลายเปิด แบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพ ความพึงพอใจและการรบกวนชีวิต วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์โดยใช้ Pair t-test และ Wilcoxon signed ranks test ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (68.57%) ผลของการจัดการกับ อาการร่วมกันเพิ่มระดับความพึงพอใจและการรับรู้ภาวะสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) การรบกวนชีวิตลดลงอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>.05) กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่สนใจต่ออาการ นำของการจับหืดน้อยแต่ใส่ใจต่ออาการขณะจับหืดมากกว่า (68.75%) อาการจับหืดรบกวนการ ดำเนินชีวิตในกลุ่มตัวอย่างที่อายุน้อย (84.21%) กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนจาก ครอบครัวดี (62.5%) สิ่งแวดล้อมเป็นปัจจัยเสี่ยงและสาเหตุหลักของการเกิดอาการ (31.14%) และการหายใจแบบลึกเป็นวิธีการจัดการมากที่สุดเมื่อมีอาการ (68.57%) ผลการศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยเสนอแนะว่า พยาบาลควรได้รับการสนับสนุนในการวางแผนการ บริการสุขภาพที่เหมาะสม โดยการนำการจัดการกับอาการร่วมกันระหว่างผู้ป่วยกับพยาบาลไป ประยุกต์ใช้กับผู้ป่วย ในโรงพยาบาลที่ประสบกับปัญหาที่เกิดขึ้นจากการให้การรักษาผู้ป่วย เพื่อ ภาวะสุขภาพที่ดีขึ้นของผู้ป่วยเอง และสามารถนำผลการศึกษานี้ไปปฏิบัติในชุมชนสำหรับระบบ บริการสาธารณสุขได้ต่อไป