การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา : 1) ผลการตั้งเป้าหมายและวิธีการ จัดการกับอาการร่วมกันระหว่างผู้ป่วยและพยาบาลต่อระดับความดันโลหิต การรบกวนต่อชีวิต ความพึงพอใจ และการรับรู้ภาวะสุขภาพ 2) ศึกษาประสบการณ์เกี่ยวกับอาการและการจัดการ กับอาการของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคความดัน โลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุที่มารับบริการที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในภาคใต้จำนวน 35 ราย ผู้ป่วยและพยาบาลร่วมกันจัดการกับอาการในระหว่างที่ผู้ป่วยอยู่ในชุมชนเป็นเวลา 8 สัปดาห์ การดำเนินการวิจัยและการเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณจากคำถามปลายเปิด แบบสอบถามการรบกวนชีวิต ความพึงพอใจ และการรับรู้ภาวะสุขภาพ ข้อมูลได้รับการวิเคราะห์ เชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา และการวิเคราะห์เชิงปริมาณ โดยใช้ Pair t-test และ Wilcoxon signed ranks test ผลจากการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (60%) อายุเฉลี่ย 57.8 ปี กลุ่มตัวอย่างเพศชายรับรู้อาการจากปวดศีรษะบริเวณท้ายทอย 71.41% ขณะที่เพศหญิงรับรู้ อาการจากการอ่อนเพลีย 76.19% อาการดังกล่าวมีผลต่อการทำงานในเพศหญิงมากกว่าเพศชาย กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวดี 68.58% กลุ่มตัวอย่างที่มีฐานะยากจน จะมีอาการแสดงรุนแรง 28.57% การรักษาด้วยยาได้รับการยอมรับมาก 94.3% ขณะที่พฤติกรรม สุขภาพถูกละเลย 60% การรับรู้ของผู้ป่วยว่าเป็นผู้ที่ด้อยกว่าบุคลากรทีมสุขภาพทำให้เป็นอุปสรรค ต่อการรับบริการที่ประทับใจ 65.71% ภายหลังการจัดการกับอาการร่วมกันระหว่างกลุ่มตัวอย่าง กับพยาบาลพบว่า ระดับความดันไดแอสโตลิคลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) ระดับการ รบกวนชีวิตลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.01) ความพึงพอใจเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.01) และการรับรู้ภาวะสุขภาพดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) ผลจากการศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยเสนอแนะให้พยาบาลให้การพยาบาลโดยการจัดการร่วมกัน ระหว่างผู้ป่วยและพยาบาลในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงซึ่งเชื่อว่าจะส่งผลต่อภาวะสุขภาพดี และลดค่าใช้จ่ายในการใช้ยาเกินความจำเป็น