การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะศึกษาผลกระทบต่อการได้ยินในนักบินกองทัพ อากาศไทยที่สัมผัสเสียงดังจากเครื่องบิน 3 ชนิด (เฮลิคอปเตอร์, ไอพ่น และลำเลียง) ในระหว่างปฏิบัติภารกิจการบิน โดยตรวจการได้ยินของนักบินจาก กองบิน1, กองบิน2, กองบิน4, กองบิน6 และกองบิน46 จำนวน 262 คน ผลการศึกษาพบอุบัติการของประสาทหู เสื่อมจากเสียงในนักบินร้อยละ 36.20 และเมื่อแบ่งระดับความเสื่อมของการได้ยินตาม มาตรฐานของกองทัพสหรัฐอเมริกา พบว่าร้อยละ 38.3 มีความผิดปกติของการได้ยินในช่วง ความถี่สูง ส่วนความผิดปกติของการได้ยินในช่วงความถี่ของเสียงพูดพบน้อยมากเพียง ร้อยละ 0.8 การวิเคราะห์ผลการได้ยินของนักบินที่มีประสาทหูเสื่อมจำนวน 100 คน (141 หู) พบว่านักบินส่วนใหญ่มีประสาทหูเสื่อมช่วงความถี่ 3,000-8,000 Hz โดยร้อยละ 54.60 เสียการได้ยินมากที่สุดที่ความถี่ 6,000 Hz นอกจากนี้ยังพบว่าจำนวนของประสาทหูเสื่อม ข้างเดียวมีจำนวนมากกว่าประสาทหูเสื่อมทั้ง 2 ข้าง คิดเป็นร้อยละ 59 และ 41 ตามลำดับ และเป็นการเสียการได้ยินในหูซ้ายมากกว่าหูขวาคิดเป็นร้อยละ 74.58 และ 25.42 ตามลำดับ การศึกษาเกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์ป้องกันเสียงพบว่า ขณะปฏิบัติภารกิจการบินนักบินทุกคนใช้ เครื่องป้องกันเสียงสม่ำเสมอ แต่ขณะอยู่ในสนามบินหรือบริเวณใกล้เคียงมีนักบินร้อยละ 53.13 ใช้เครื่องป้องกันเสียงสม่ำเสมอ ร้อยละ 44.14 ใช้ไม่สม่ำเสมอ และร้อยละ 2.73 ไม่เคยใช้เลย เมื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยระดับการได้ยินที่ความถี่ 4,000 และ 6,000 Hz ของนักบิน แต่ละชนิดที่มีชั่วโมงบินสะสมเท่ากันพบว่าไม่มีความแตกต่างกัน และมีความสัมพันธ์เชิงบวก ระหว่างชั่วโมงบินสะสมกับระดับการได้ยินที่ความถี่ 4,000 Hz และ 6,000 Hz ในนักบิน ลำเลียงและไอพ่น จากความสัมพันธ์ดังกล่าวสามารถสร้างสมการทำนายระดับการได้ยิน ซึ่ง นำไปใช้ประโยชน์ในโครงการอนุรักษ์การได้ยินของนักบินกองทัพอากาศไทย