การศึกษาภาคตัดขวางมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับเสียงและปริมาณการสัมผัสเสียงในที่ทำงาน 2) อัตราความชุกของการสูญเสียการได้ยินจากเสียง และ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยลักษณะส่วนบุคคลกับการสูญเสียการได้ยินจากเสียง ในกลุ่มผู้ประกอบอาชีพหัตถกรรม มีดอรัญญิกจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มแบบมีชั้นภูมิตามกลุ่มอายุ และสุ่มอย่างง่ายเฉพาะผู้ที่มีอายุไม่เกิน 55 ปี และสมัครใจเข้าร่วมศึกษาได้จำนวน 80 ตัวอย่างจากทั้งหมด 606 คน ดำเนินการสัมภาษณ์ ตรวจการได้ยิน ตรวจวัดเสียงในที่ทำงาน และตรวจวัดปริมาณสัมผัสเสียงสะสมตลอดเวลาทำงานช่วงเวลา 1 ตุลาคม 2545 - 1 มีนาคม 2546 ผลการศึกษาพบว่า ระดับเสียงในที่ทำงานส่วนใหญ่เกิน 90 เดซิเบล ปริมาณการสัมผัสเสียงสะสมตลอดเวลาทำงานเฉลี่ย ร้อยละ 106.5 ความชุกของการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมีร้อยละ 27.5 มีประสาทหูเริ่มเสื่อมที่ความถี่สูงร้อยละ 60.0 การสูญเสียการได้ยินจากเสียงมีจำนวนสูงขึ้น เมื่อนำค่าระดับเริ่มได้ยินที่ความถี่สูงมาคิดรวมด้วย พบว่า อายุ ระยะเวลาการประกอบอาชีพ การศึกษา และการมีประวัติเคยยิงปืนมีความสัมพันธ์กับการสูญเสียการได้ยินจากเสียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) โดยเมื่อมีอายุมากขึ้น โอกาสเกิดการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมากขึ้น และเมื่อระยะเวลาการทำงานมากขึ้น โอกาสเกิดการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมากขึ้น ผู้ที่มีประวัติเคยยิงปืนมีโอกาสสูญเสียการได้ยินจากเสียงมากขึ้น และเมื่อระดับการศึกษาสูงขึ้น โอกาสสูญเสียการได้ยินลดน้อยลง จะเห็นได้ว่า ความชุกของการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมีอยู่สูง ซึ่งเป็นปัญหาเร่งด่วนที่ควรพิจารณาสนับสนุนให้เริ่มมีโครงการอนุรักษ์การได้ยินในกลุ่มผู้ประกอบอาชีพหัตถกรรมมีดอรัญญิก เพื่อลดขนาด และความรุนแรงของการสูญเสียการได้ยินจากเสียงที่จะเกิดขึ้น