การวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกซ้อมกีฬาระยะยาว (1 ปี) ต่อ ระดับของเอนไซม์ที่ช่วยทำลายอนุมูลอิสระ (สคาเวนจิงเอนไซม์ : SOD, CAT, GPX) ทั้งในภาวะพักและในภาวะหลังการกระตุ้นด้วยการออกกำลังกาย (เป็นเวลา 1 ชั่วโมง ที่ความหนัก 70% ของอัตราชีพจรสูงสุด) นอกจากนี้ยังศึกษาถึงผลของการฝึกซ้อมกีฬา ต่อสัดส่วนและองค์ประกอบของร่างกาย สมรรถภาพร่างกายทั่วไป ระดับของการเกิด ลิปิดเปอร์ออกซิเดชันโดยใช้มาลอนไดอัลดีไฮด์ (MDA) เป็นตัวบ่งชี้ และระดับการ บาดเจ็บของกล้ามเนื้อโดยใช้เอนไซม์แลคเตทดีไฮโดรจีเนส (LDH) และครีเอตินฟอสโฟไคเนส (CPK) ในพลาสมาเป็นตัวบ่งชี้ ผู้ถูกทดสอบเป็นเด็กชายจำนวน 32 คน อายุประมาณ 10-14 ปี แบ่งเป็น 3 กลุ่มคือ 1) กลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกกีฬา 2) กลุ่มฝึกกีฬาว่ายน้ำ และ 3) กลุ่มฝึกกีฬาฟุตบอล หลังจากการฝึกซ้อมกีฬาอย่างสม่ำเสมอ (20 ชั่วโมงต่อ สัปดาห์) เป็นระยะเวลา 1 ปี นอกจากจะพบว่ากลุ่มฝึกกีฬา (ทั้งว่ายน้ำและฟุตบอล) มีอัตราการเต้นของหัวใจในภาวะพักลดลง และสมรรถภาพทางกายดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติแล้ว ยังพบว่าระดับ MDA ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ของการเกิดลิปิดเปอร์ออกซิเดชัน ไม่เพิ่มขึ้นในกลุ่มฝึกกีฬาทั้งในภาวะพักและภาวะหลังการออกกำลังกาย ผลนี้แตกต่างจาก กลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกกีฬาซึ่งพบว่าระดับ MDA เพิ่มสูงขึ้นตามเวลา 1 ปีที่ผ่านไป และสูงขึ้นอีกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติหลังการออกกำลังกาย สำหรับตัวบ่งชี้ของการ เกิดการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อ ภายหลังระยะเวลา 1 ปี พบว่าหลังการออกกำลังกาย ทั้ง CPK และ LDH ไม่สูงขึ้นในกลุ่มฝึกกีฬา แต่พบ LDH สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในกลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึก นอกจากนี้ยังพบความแตกต่างของสคาเวนจิงเอนไซม์ ในกลุ่มที่ได้รับและไม่ได้รับการฝึกกีฬาด้วย โดยพบว่าระดับของ SOD เพิ่มขึ้นอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติในกลุ่มฝึกกีฬาฟุตบอลทั้งก่อนและหลังการออกกำลังกาย, ไม่มีการ เปลี่ยนแปลงในกลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึก และสูงขึ้นเฉพาะที่ 48 ชั่วโมงหลังการออก กำลังกายในกลุ่มฝึกกีฬาว่ายน้ำ สำหรับ CAT และ GPX พบว่าระดับ CAT หลังการ ออกกำลังกายลดลง และระดับ GPX หลังการออกกำลังกายเพิ่มขึ้นภายหลังระยะเวลา 1 ปี ในทุกกลุ่มของผู้ถูกทดสอบ จากผลการทดลองนี้ซึ่งพบว่าการฝึกกีฬาอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะเวลานาน 1 ปี ไม่ทำให้เกิดการเพิ่มขึ้นของ MDA ทั้งในภาวะพักและในภาวะหลังการกระตุ้นด้วยการ ออกกำลังกาย และระดับของ LDH หลังการออกกำลังกายไม่เพิ่มขึ้นในกลุ่มฝึกกีฬานั้น ชี้ให้เห็นว่า การฝึกกีฬาระยะยาวมีผลดีในการป้องกันการเกิดกระบวนการลิปิดเปอร์ ออกซิเดชัน และมีส่วนในการลดการทำลายเซลล์กล้ามเนื้อ โดยกลไกอาจจะเนื่องมาจาก การฝึกกีฬาอย่างสม่ำเสมอเป็นเวลานานสามารถกระตุ้นการสร้างสคาเวนจิงเอนไซม์ SOD ให้เกิดมากขึ้น ดังที่พบในกลุ่มที่ได้รับการฝึกกีฬาทั้ง 2 ประเภท