ปริมาณรังสีที่ผิวและปริมาณรังสีในช่วงความลึกสะสมของลำรังสีโฟตอน มีปัจจัย ที่เกี่ยวข้องหลายปัจจัยซึ่งประกอบด้วย พลังงาน (energy) ระยะจากแหล่งกำเนิดรังสี ถึงผิว (source-surface distance) พื้นที่ลำรังสี (field size) วัสดุดัดแปลงลำรังสี (beam modifiers) รูปร่างของผู้ป่วย (patient geometry) รวมทั้งทิศทางของ มุมตกกระทบของลำรังสีต่อพื้นผิว (angle of incident) ดังนั้น การวัดปริมาณรังสี ที่ผิวจากเครื่องกำเนิดรังสีเอ็กซ์ เช่นเครื่องเร่งอนุภาคอิเล็คตรอนที่ใช้ในทางการแพทย์ จึงมีความสำคัญที่จะช่วยให้ทราบถึงปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับอย่างถูกต้อง เนื่องจากในการ วางแผนรักษาโดยทั่วไป ปริมาณรังสีที่ผิวและปริมาณรังสีสะสมทราบได้จากกลุ่มของเส้น isodose ที่ลำรังสีผ่าน เมื่อรังสีเอ็กซ์ตกกระทบต่อพื้นผิวในแนวเอียง (obliquely incidence) ปริมาณ รังสีที่ผิวและปริมาณรังสีในช่วงความลึกสะสม (build up dose) ตามความลึก จะแตกต่าง กันอย่างชัดเจนเมื่อรังสีตกกระทบในแนวตั้งฉาก (normally incident) ในการทดลอง ได้ทำการวัดค่าปริมาณรังสีที่ผิวและปริมาณรังสีในช่วงความลึกสะสม เมื่อทิศทางรังสีของ ลำรังสีเอกซ์ ตกกระทบในแนวเอียง จากเครื่องเร่งอนุภาคอิเล็คตรอนที่ใชในทางการ แพทย์ขนาดพลังงาน 6 เมกกะโวลท์ โดยใช้เครื่องมือวัดรังสี ชนิด Litium fluoride (TLD-100 ชนิด chips ขนาดความกว้าง 3.17 x 3.17 มิลลิเมตร หนา 0.89 มิลลิเมตร) วางเรียงซ้อนกันตามแนวแกนของลำรังสีที่ตกกระทบ 0 องศา และบรรจุอยู่ ใน full scattered wax phantom เมื่อมุมตกกระทบ 0, 15, 30, 45, 60 และ 80 องศา ขนาดพื้นที่ลำรังสีตั้งแต่ 5 x 5 ถึง 35 x 35 ตารางเซนติเมตร ที่ระยะจาก แหล่งกำเนิดรังสีถึงผิว (source - surface distance, SSD) 100 เซนติเมตร จากผลการศึกษาพบว่า ค่าปริมาณรังสีที่ผิวและปริมาณรังสีในช่วงความลึกสะสม ขึ้นอยู่ กับมุมตกกระทบ (angle of incident) ความลึก (depth) และขนาดของพื้นที่ลำรังสี (field size) โดยเมื่อเพิ่มความเอียงของมุมตกกระทบ (angle of incident) และขนาดของพื้นที่ลำรังสี (field size) ปริมาณรังสีในช่วงความลึกสะสมจะมากขึ้น ในขณะที่ขนาดของความลึกสูงสุด (d(,max)) จะลดลง