การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการบริโภควิตามินที่เป็นตัวกัน ออกซิไดส์ในอาหารระหว่างกลุ่มที่มีระดับไขมันในเลือดสูงกับกลุ่มที่มีระดับไขมันใน เลือดปกติ และศึกษาความสัมพันธ์ของการบริโภควิตามินที่เป็นตัวกันออกซิไดส์ในอาหาร กับระดับไขมันในเลือด โดยใช้กลุ่มตัวอย่างเป็นหญิงที่อาศัยอยู่ในอำเภอสูงเนิน และทำงาน ในโรงงานแหลมทอง กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดจำนวน 86 คน ได้ทำการคัดเลือกจากหญิง ที่มีสุขภาพแข็งแรง, อายุระหว่าง 35-49 ปี, มีประจำเดือนตามปกติ, มีดัชนีมวลกาย 20.0-29.9 กก./ตร.ม., ความดันโลหิตปกติ ((<,=)140/90 มม.ปรอท), ไม่มี ประวัติป่วยเป็นโรคหัวใจ, โรคเบาหวาน, โรคตับ หรือ โรคไทรอยด์ ไม่สูบบุหรี่, ไม่ดื่มเหล้า, ไม่มีการออกกำลังกายเป็นพิเศษ, ไม่รับประทานยาคุมกำเนิดหรือฮอร์โมน หลังจากนั้นได้แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม โดยใช้ระดับโคเลสเตอรอล (> 200 มก./ดล.) และ/หรือ ไตรกลีเซอร์ไรด์ (> 150 มก./ดล.) เป็นเกณฑ์แบ่งกลุ่ม ข้อมูลอาหารได้จากการบันทึกอาหาร 3 วัน และหาค่าเฉลี่ยของสารอาหารที่ได้รับ ในแต่ละคนต่อ 1 วัน ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มหญิงที่มีระดับไขมันในเลือดสูงมีการบริโภคเบต้า แคโรทีน น้อยกว่ากลุ่มหญิงที่มีระดับไขมันในเลือดปกติอย่างมีนัยสำคัญ (p=0.005) ส่วนการ บริโภควิตามินซี, วิตามินอี พบว่า กลุ่มหญิงที่มีระดับไขมันในเลือดสูงมีการบริโภค วิตามินซี วิตามินอี แตกต่างจากกลุ่มหญิงที่มีระดับไขมันในเลือดปกติ อย่างไม่มีนัย สำคัญทางสถิติ (p > 0.05) ส่วนผลการศึกษาความสัมพันธ์ของการบริโภคเบต้า แคโรทีน, วิตามินซี, วิตามินอี ที่ได้จากอาหารมีความสัมพันธ์กับระดับไขมันในเลือด อย่างไม่มี นัยสำคัญ (p > 0.05) การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่ากลุ่มหญิงที่มีระดับไขมันในเลือดสูง ควรแนะนำให้บริโภคพืช จำพวกผัก ผลไม้ ให้มากขึ้น