งานวิจัยนี้ศึกษาผลของรางวัลภายนอกที่เป็นเงินและข้อมูลป้อนกลับทางบวกที่บอกถึง ความสำเร็จพร้อมการแนะแนวทางการทำกิจกรรมต่อโดยไม่ควบคุม ที่มีต่อแรงจูงใจภายในในการ เล่นเกมของนักเรียน และศึกษาว่านักเรียนที่มีระดับการรับรู้ความสามารถของตนสูงเมื่อได้รับ รางวัลภายนอกแล้วจะมีแรงจูงใจภายในแตกต่างจากนักเรียนที่มีระดับการรับรู้ความสามารถของ ตนต่ำเมื่อได้รับรางวัลหรือไม่ ผู้วิจัยทดลองกับนักเรียนชั้นประถมปีที่ 5 โรงเรียนวัดศรีบุญเรือง กรุงเทพมหานครจำนวน 96 คน โดยใช้เกมวิศวกรน้อย ซึ่งผ่านการตรวจสอบแล้วว่า นักเรียนมีความสนใจที่จะเล่นเป็นเครื่องมือหนึ่ง ในการทดลองครั้งนี้ และใช้แบบแผนการทดลองแบบสุ่มภายในบล็อก โดยที่วิธีการให้รางวัลภายนอก เป็นตัวแปรจัดกระทำ และการรับรู้ความสามารถของตนในการเล่นเกมเป็นตัวแปรจำแนก ผู้วิจัยวัดแรง จูงใจภายในในการเล่นเกมของนักเรียนโดยใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้น ซึ่งมี 5 มิติ ทั้งก่อน และหลังการ ทดลอง และสังเกตพฤติกรรมความสนใจในการเล่นเกมในช่วงอิสระหลังการทดลองด้วย ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า แรงจูงใจภายในที่วัดจากแบบสอบถามซึ่งเป็นความรู้สึกนึกคิดของ นักเรียนหลังการทดลองเพิ่มขึ้นทุกกลุ่ม ซึ่งหมายถึงว่า รางวัลภายนอกที่ให้ไม่ได้ทำลายแรงจูงใจภายใน ทั้งไม่พบว่าแรงจูงใจภายในระหว่างกลุ่มที่ได้รับเงิน กลุ่มที่ได้รับข้อมูลป้อนกลับ และกลุ่มควบคุมหลัง การทดลองแตกต่างกัน และไม่พบว่านักเรียนที่รับรู้ความสามารถของตนสูง เมื่อได้รับรางวัลภายนอก แล้ว มีแรงจูงใจภายในแตกต่างจากนักเรียนที่รับรู้ความสามารถต่ำที่ได้รับรางวัล แต่พบว่านักเรียนที่รับ รู้ความสามารถของตนในการเล่นเกมสูง มีความสนุกในการเล่นเกมมากกว่านักเรียนที่รับรู้ความ สามารถของตนต่ำ เมื่อศึกษาพฤติกรรมความสนใจในการเล่นเกม พบว่า นักเรียนที่ได้รับข้อมูลป้อน กลับ มีพฤติกรรมเอาใจใส่ในเกมที่ตนเล่นมากกว่ากลุ่มอื่นๆ เมื่อศึกษาจำนวนเกมที่เล่นเสร็จพบว่ากลุ่ม ควบคุมเล่นเกมเสร็จมากกว่ากลุ่มข้อมูลป้อนกลับ ผลการวิจัยชี้แนะว่า การได้ทำกิจกรรมที่สนุกท้าทาย ได้ประสบความสำเร็จในการเล่น ก็เป็นรางวัลในตัวของมันเองอยู่แล้วไม่ต้องการรางวัลจากภายนอก แต่ถ้าจะให้รางวัลต้องเป็นการให้ เพื่อบอกถึงความสามารถและการให้ข้อมูลป้อนกลับทางบวก พร้อมการแนะแนวทางที่ไม่ควบคุมก็น่าจะ เพียงพอและสะดวกในทางปฏิบัติ This research examined the effects of external rewards, money and positive feedback with adults’s non-controlling guidance, and the interaction effects between types of external rewards and levels of self-efficacy on students’ intrinsic motivation. The present experiment was conducted with 96 fifth graders in Sriboonrueng School, Bangkok, “Little engineer,” a multicolor-block arrangement in containers of different sizes, was used as an experimental activity. Generalized randomized block design was applied, with types of external reward and level of self-efficacy as independent variables. Students’ intrinsic motivation was measured by both attitudinal questionnaire, with pretest and posttest administered, and their interest in the game, observed and rated by the researcher and assistant researchers, during free-choice period. The results indicate that external rewards did not undermine intrinsic motivation. Further, students’ intrinsic motivation, measured by attitudinal scale during free-choice period. In three conditions, monetary reward, positive feedback, and control group, was not significantly different. However, students who received positive feedback showed higher attention on the game than the other two groups. Students with high self-efficacy had more fun in the game than the low. A supplemental analysis revealed that the control group finished more games than those in the positive feedback group. The findings suggest that an experience with fun and challenging game is a reward in itself. No other reward is needed. If reward is given, it should be contingent with performance to inform about the person’s competence. Positive feedback with non- controlling guidance seems to be adequate and practical