วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาลักษณะและเปรียบเทียบลักษณะของเเรงจูงใจในการเล่นกีฬาของนักกีฬาเยาวชนและระดับสโมสร โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาฟุตบอลที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาฟุตบอล ที่จัดโดยสำนักงานพัฒนากีฬาและนันทนาการ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา และการแข่งขันระดับสโมสรฟุตบอลไทยลีก จำนวน 200 คน (รายการแข่งขันละ 100 คน) แบบสอบถามที่ใช้เป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลได้รับการแปลโดยพีรเจต ริ้วทอง (2537) จากแบบสอบถามแรงจูงใจแบบภายในและภายนอกของไวส์ (Weiss, 1985) และถูกปรับปรุงให้เหมาะสมกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักกีฬาฟุตบอล เพื่อวัดลักษณะของเเรงจูงใจและเพื่อใช้ในการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างนักกีฬาระดับเยาวชนและสโมสร ค่าที่ได้จากการทดสอบความเชื่อมั่นของแบบทดสอบรวม เท่ากับ .84 (แยกเป็นเยาวชน มีค่าเท่ากับ .80 และสโมสรเท่ากับ .86 ) โดยการวิเคราะห์ข้อมูล ใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและค่าขนาดของผล (Effect Size) ในการทดสอบลักษณะและความแตกต่าง ผลการวิเคราะห์พบว่านักกีฬาระดับเยาวชนและสโมสรมีลักษณะของเเรงจูงใจแบบภายในในการเล่นฟุตบอล และนักกีฬาตัวจริงและตัวสำรองก็มีลักษณะของแรงจูงใจแบบภายในเช่นกัน นักกีฬาเหล่านี้เข้าร่วมในการเล่นกีฬาฟุตบอลเพราะความต้องการที่จะเรียนรู้และพัฒนาทักษะ รู้สึกดีกับการเป็นส่วนหนึ่งของทีมและรักในกีฬาฟุตบอล อย่างไรก็ตามจากการวิเคราะห์เพื่อทดสอบความแตกต่างโดยใช้ค่าของผล พบว่าทั้งนักกีฬาระดับเยาวชนและระดับสโมสร ไม่ว่าจะเป็นตัวจริงหรือตัวสำรองมีลักษณะของแรงจูงใจที่แตกต่างกันน้อย