วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อออกแบบดัชนีบ่งชี้ในระบบประกันคุณภาพให้กับ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เนื่องจากในปีพ.ศ. 2541 ทบวงมหาวิทยาลัยได้ ประกาศนโยบายเพื่อจัดทำการประกันคุณภาพระดับอุดมศึกษาให้กับมหาวิทยาลัยของรัฐ จึงเป็น ผลให้มีมหาวิทยาลัยจำนวนหนึ่งได้เข้าร่วมในโครงการนำร่องของทบวงมหาวิทยาลัยดังนี้ คณะ วิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นสาขาหนึ่งที่ได้เข้าร่วมในโครงการนำร่องนี้ เช่นกัน และได้อาศัยรูปแบบการประกันคุณภาพของทบวงมหาวิทยาลัยที่ประกอบด้วยองค์ประกอบ 9 ด้านเป็นแนวทาง ลักษณะที่สำคัญอย่างหนึ่งของระบบประกันคุณภาพคือ กลไกการป้อนกลับ และ กระบวนการปรับปรุง ลักษณะเหล่านี้อยู่ภายใต้แนวคิดของวิธีการที่เป็นระบบ ดัชนีบ่งชี้ต่าง ๆ ถูกออกแบบขึ้นเพื่อช่วยการตัดสินใจของผู้บริหารทั้งระดับคณะและภาควิชา และใช้เป็นกลไก เพื่อช่วยการปรับปรุง จะพบว่าองค์ประกอบ 9 ด้านของทบวงมหาวิทยาลัยดังกล่าวเป็นการรวมระบบ กระบวนการ และ ลักษณะเชิงคุณภาพทางการศึกษาเข้าด้วยกัน จึงเป็นการยากที่จะกำหนดดัชนีบ่งชี้ที่สอดคล้อง กับแต่ละองค์ประกอบ ทำให้สรุปได้ว่ามีองค์ประกอบเพียง 8 ด้านเท่านั้นที่สามารถกำหนดดัชนี เพื่อการวัดทั้งทางตรง และทางอ้อมได้ ดัชนีบ่งชี้ต่าง ๆ ที่ได้กำหนดขึ้นนั้นได้นำมาใช้ เพื่อการวัด 3 ด้านคือ ประสิทธิภาพ ประสิทธิผล และความเป็นเลิศทางคุณภาพ สำหรับในดัชนี ระดับภาควิชา วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ใช้ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการเป็นภาควิชาตัวอย่างเพื่อ แสดงข้อมูลและผลที่แท้จริง ดัชนีบางตัวพบว่ามีสหสัมพันธ์กับปัจจัยตัวอื่น ซึ่งผลดังกล่าว สามารถใช้ในการทำนายผลสัมฤทธิ์ของนิสิตได้ ดังเช่นคะแนนเข้าเอ็นทรานส์เทียบกับผลการเรียน โดยเฉลี่ยของบัณฑิต