วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การวิจัยเรื่อง "นาฏยทรรศน์ของนิสิตคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนักศึกษาคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศึกษาจากละครเวทีประจำปีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530-2546" มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้ ความเข้าใจ และความคิดเห็นของนิสิตคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนักศึกษาคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่มีต่อกระบวนการสร้างสรรค์ละครเวทีประจำปี และเพื่อศึกษาแนวคิด รูปแบบ รวมถึงพัฒนาการ ของละครเวทีคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในช่วงปี พ.ศ. 2530-2546 โดยผู้วิจัยใช้การสัมภาษณ์เจาะลึกและสนทนากลุ่มนิสิตนักศึกษาผู้มีส่วนร่วมในละครเวทีประจำปี และการศึกษาวิเคราะห์ลักษณะของเนื้อหาละครเวทีประจำปีทุกเรื่อง ผลการวิจัยพบว่า 1. วัตถุประสงค์ในการทำละครเวทีประจำปีคณะนิเทศศาสตร์คือ เพื่อให้นิสิตได้ทำกิจกรรมขนาดใหญ่ร่วมกันและต้องมีความสุขในการทำ โดยมีกระบวนการของละครคือ คิดรูปแบบการนำเสนอหรือสไตล์ ตามด้วยโครงเรื่อง แล้วหาแนวคิดหลักจากเรื่องนั้น โดยสร้างมุขตลกเพื่อให้เกิดความบันเทิงเป็นหลักและช่วยเสริมให้แนวคิดหลักเด่นชัดขึ้น วัตถุประสงค์ในการทำละครเวทีประจำปีคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน คือ เพื่อเป็นผลงานร่วมของนักศึกษาสู่สาธารณชน ละครจึงมีเนื้อหาที่เครียดและหนัก แต่ปัจจุบันมีความบันเทิงมากขึ้น เนื่องจากนักศึกษาอยากเปลี่ยนแปลงรูปแบบบ้าง ละครคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนใช้วิธีการคิดแนวคิดหลักของเรื่องก่อน จึงวางโครงเรื่องและรูปแบบการนำเสนอแล้วเพิ่มเติมรายละเอียดอื่นเป็นลำดับสุดท้าย ละครของทั้งสองสถาบันประสบปัญหา ได้แก่ ปัญหาจากการไม่สนับสนุนกิจกรรมนอกหลักสูตรของมหาวิทยาลัย กล่าวคือ ไม่เอื้อเฟื้อสถานที่ซ้อม สถานที่แสดง และอาจารย์ไม่เข้าใจเท่าที่ควร นิสิตนักศึกษาได้รับประโยชน์จากละครเวทีประจำปีด้านประสบการณ์ในการทำงานกับคนหมู่มาก การพัฒนาศักยภาพและทักษะวิชาชีพด้านต่างๆ และคุณค่าทางด้านจิตใจ 2. ละครเวทีประจำปีคณะนิเทศศาสตร์ มีแนวคิดหลักเกี่ยวกับความดีความเลว ความฝันและจินตนาการ รูปแบบเมโลดรามาเป็นหลัก ใช้นักแสดงประมาณ 30-50 คน มีความบันเทิงแต่มีประเด็นสังคมน้อย และมีแนวโน้มว่าจะคงรูปแบบนี้ต่อไป ละครเวทีประจำปีคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มีแนวคิดหลักเกี่ยวกับสังคมและความคิดของคน รูปแบบสัจจนิยมประยุกต์เป็นหลัก ใช้นักแสดงประมาณ 7-15 คน เน้นศิลปการแสดงโดยให้ความสำคัญกับความบันเทิงรองลงมา