ในการหาปริมาณกรดแอสคอร์บิกในพริกสด พริกแห้ง และโอลีโอเรซิน จากพริก พบว่า กรดแอสคอร์บิกลดลงเนื่องจากการทำแห้งพริกร้อยละ 61.4 โดยน้ำหนักพริกสด และลดลงเนื่องจากการผลิตโอลีโอเรซินร้อยละ 92.4 โดยน้ำหนักพริกแห้ง ประสิทธิภาพการเป็นสารกันหืนของโอลีโอเรซินเปรียบเทียบ กับบีเอชเอ สารให้สี และสารให้ความเผ็ดที่แยกจากโอลีโอเรซินในตัวอย่าง น้ำมันหมูความเข้มข้นร้อยละ 0.01 (โดยน้ำหนัก) ค่าป้องกันการหืนเท่ากับ 1.04 2.83 1.07 และ 1.92 ตามลำดับ สารให้ความเผ็ดมีประสิทธิภาพดีกว่าสารให้สี และโอลีโอเรซินแต่ยังด้อยกว่าบีเอชเอและพบว่าปริมาณที่เหมาะสมในการใช้โอลี โอเรซินจากพริกเป็นสารกันหืนในน้ำมันหมูคือร้อยละ 0.09 โดยให้ค่าป้องกัน การหืนเท่ากับ 1.70 ส่วนการหาปริมาณโอลีโอเรซินที่เหมาะสมเพื่อใช้ผสมลงใน แป้งเพื่อผลิตข้าวเกรียบที่ความเข้มข้นร้อยละ 0 0.2 0.3 และ 0.4 (โดยน้ำหนัก) ทอดในน้ำมันปาล์มโอเลอินและข้าวเกรียบไม่ผสมโอลีโอเรซินทอดในน้ำมันผสมโอลี โอเรซินร้อยละ 0.1 0.3 และ 0.5 (โดยน้ำหนัก) พบว่าผู้ทดสอบชิมไม่ยอมรับ ข้าวเกรียบผสมโอลีโอเรซินร้อยละ 0.4 เพียงตัวอย่างเดียวเนื่องจากเผ็ดมากเกินไป เมื่อนำข้าวเกรียบที่ผู้บริโภคยอมรับไปทดสอบการหืนพร้อมกับข้าวเกรียบไม่เติม โอลีโอเรซินทอดในน้ำมันปาล์มโอเลอินที่จำหน่ายทางการค้าซึ่งเติมทีบีเอชคิว ร้อยละ 0.01 ร่วมกับกรดซิตริก 80 ส่วนในล้านส่วน พบว่า ข้าวเกรียบทอดใน น้ำมันที่เติมโอลีโอเรซินร้อยละ 0.3 มีค่าป้องกันการหืน (1.09) มากกว่า ข้าวเกรียบที่ทอดในน้ำมันที่จำหน่ายทางการค้า (1.05) แต่ไม่แตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05) การทดสอบการหืนของข้าวเกรียบโดยการชิม มีความสัมพันธ์กับการวิเคราะห์ทางเคมีซึ่งผู้ชิมบอกได้ว่าข้าวเกรียบมี กลิ่นหืนแล้วเมื่อมีค่าเปอร์ออกไซด์เกิน 70 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อกิโลกรัม