การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของการใช้รูปแบบ การสอนแนะและการสอนปกติที่มีผลต่อองศาการเคลื่อนไหวของข้อไหล่และความพึงพอใจ ของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการผ่าตัดแบบถอนรากชนิดดัดแปลง กลุ่มตัวอย่าง เป็นผู้ป่วยหญิงที่ได้รับการรักษาด้วยวิธีการผ่าตัดแบบถอนรากชนิดดัดแปลง แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 10 รายและกลุ่มควบคุม 10 ราย เป็นผู้ป่วยที่เข้ารับ การรักษาในโรงพยาบาล ระหว่างเดือนมกราคม 2543 ถึง มิถุนายน 2543 เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จับคู่เรื่อง อายุและการศึกษา โดยกลุ่มทดลอง ได้รับการสอนแนะจากผู้วิจัยส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการสอนตามปกติจากเจ้าหน้าที่ หอผู้ป่วยในที่ผู้ป่วยพักรักษาตัวอยู่ เครื่องมือที่ใช้วัดคือ โกนิโอมิเตอร์ แถบวัดเมตริก และแบบวัดความพึงพอใจของผู้ป่วย ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง มีค่าความเที่ยง .87 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป โดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ไคสแควร์ และสถิติทดสอบ วิลคอกชันแบบมีอันดับเครื่องหมาย (Wilcoxon matched pairs signed ranks test) ~bผลการวิจัยพบว่า~b 1. ค่าเฉลี่ยขององศาการเคลื่อนไหวของข้อไหล่ ของกลุ่มทดลองก่อนและหลัง การสอนแนะในท่างอแขนท่าตรง ท่าเหยียดแขนท่าตรง ท่าเหยียดแขนท่าขวาง ท่าหุบแขน ท่าหมุนแขนเข้าด้านในและท่าหมุนแขนออกด้านนอก แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยขององศาการเคลื่อนไหวของข้อไหล่ ของกลุ่มทดลองก่อนและหลัง การสอนแนะในท่างอแขน ท่าขวาง ท่ากางแขน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 3. ค่าเฉลี่ยขององศาการเคลื่อนไหวของข้อไหล่ ของกลุ่มควบคุมในระยะก่อน และหลังการสอนตามปกติในท่างอแขนท่าตรง เหยียดแขนท่าตรง งอแขนท่าขวาง เหยียดแขนท่าขวาง กางแขน หุบแขน และหมุนแขนออกด้านนอก แตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. ค่าเฉลี่ยขององศาการเคลื่อนไหวของข้อไหล่ ของกลุ่มควบคุมในระยะก่อน และหลังการสอนตามปกติในท่าหมุนแขนด้านใน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 5. ค่าเฉลี่ยความต่างขององศาการเคลื่อนไหวข้อไหล่ในกลุ่มทดลองก่อนและ หลังการสอนน้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 6. ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการผ่าตัดแบบ ถอนรากชนิดดัดแปลงของกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05