การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม ตามทฤษฎีโรเจอร์สต่อความหวังของผู้ติดเชื้อ เอช.ไอ.วี. ที่เข้ารับการรักษาที่ คลินิกนิรนามโรงพยาบาลชลบุรี ในปี พ.ศ.2542 กลุ่มตัวอย่างได้จากการเลือกแบบ เจาะจงจากผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าติดเชื้อ เอช.ไอ.วี.ที่คลินิกนิรนาม โรงพยาบาลชลบุรี จำนวน 18 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้คือแบบวัด ความหวังของผู้ติดเชื้อ เอช.ไอ.วี. ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น การแบ่งกลุ่มใช้ คะแนนเฉลี่ยความหวังจากการตอบแบบวัดความหวังของผู้ติดเชื้อ เอช.ไอ.วี. ก่อน การทดลองได้คะแนนเฉลี่ยความหวังจากการตอบแบบวัดความหวังของผู้ติดเชื้อ เอช.ไอ.วี.ก่อนการทดลองคะแนนเฉลี่ยความหวังจากการตอบแบบวัดความหวังของ ผู้ติดเชื้อ เอช.ไอ.วี. ก่อนการทดลองได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎี โรเจอร์สสัปดาห์ละครั้ง 11/2 ชั่วโมงติดต่อกัน 9 สัปดาห์และเว้นระยะ 3 สัปดาห์ เพื่อติดตามผล ส่วนกลุ่มควบคุมไม่ได้รับโปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มตาม ทฤษฎีโรเจอร์ส แต่ยังคงได้รับการดูแลรักษาจากทางโรงพยาบาลปกติ การทดลองแบ่ง เป็น 3 ระยะ คือระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล สถิติที่ ใช้ในการวิเคราะห์ ความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยความหวังของกลุ่มทดลองกับกลุ่ม ควบคุมในระยะหลังการทดลองคือการทดสอบค่าที (t-test) วิเคราะห์ความแตกต่างของ ค่าเฉลี่ยความหวังในระยะต่างๆ ของกลุ่มทดลองคือระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการ ทดลองและระยะติดตามผลด้วยสถิติ one-way ANOVA : repeated measures หลังจาก นั้นทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีของนิวแมน-คูลล์ (Newman - Keuls method) ~bผลการวิจัยพบว่า~b 1. กลุ่มทดลองมีความหวังมากกว่ากลุ่มควบคุมในระยะหลังการทดลองอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2. กลุ่มทดลองมีความหวังในระยะหลังการทดลองมากกว่าระยะก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. กลุ่มทดลองมีความหวังในระยะติดตามผลมากกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01