การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศีกษาความสัมพันธ์ระหว่างการสนับสนุนทางสังคมกับความพึงพอใจในการดำเนินชีวิต และความหวังกับความพึงพอใจในการดำเนินชีวิตของครอบครัวที่มีบุตรออทิสติค กลุ่มตัวอย่างคือ บิดาหรือมารดาที่มีบุตรออทิสติคอายุ 2-6 ปี ที่มารับบริการที่สถาบันสุขภาพ จิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์ กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข ศูนย์การศึกษาพิเศาส่วนกลาง (ดินแดง) โรงเรียนอนุบาลจันทยานนท์ และภาควิชากุมารเวชศาสตร์หน่วยการเจริญเติบโตและพัฒนาการ โรงพยาบาลสภากาชาดไทย จำนวน 80 คน เครื่องมือที่ใช้วัดการสนับสนุนทางสังคม ความหวัง และ ความพึงพอใจ เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ผลการวิจัยพบว่า การสนับสนุนทางสังคมโดยรวมไม่มีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจในการดำเนินชีวิตของครอบครัวที่มีบุตรออทิสติคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า การสนับสนุนทางสังคมด้านอารมณ์มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความพึงพอใจในการดำเนินชีวิตโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.32, p < .01) นอกจากนี้ยังพบว่าการสนับสนุนทางสังคมด้านอารมณ์มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความพึงพอใจด้านชีวิตการทำงาน ความรู้สึกอ่อนไหวทางอารมณ์ และด้านชีวิตครอบครัวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.23, p < .05, r = 0.32, p < .01 และ r = 0.34, p < .01) ตามลำดับ ความหวังโดยรวมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความพึงพอใจในการดำเนินชีวิตของครอบครัวที่มีบุตรออทิสติคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.43, p < .01)