งานวิจัยนี้ศึกษาการทำอะซีทิลเอสเรอเรสซึ่งเป็นหนึ่งในเอนไซม์ย่อยสายกิ่งของไซแลนให้บริสุทธิ์จาก ~iStreptomyces~i sp. PC22 ที่เลี้ยงในอาหารเหลวที่มีไซแลนจากไม้เบิร์ชเป็นแหล่งคาร์บอน โดยการตกตะกอนลำดับส่วนด้วยแอมโมเนียมซัลเฟตความเข้มข้น30-90 เปอร์เซ็นต์ตามด้วยทำคอลัมน์โครมาโทกราฟฟีบนแมคโคร-เพรบ ดีอีเออี บิวทิล ไฮโดรโฟบิคอินเตอร์แอคชันและไฮดรอกซีอะปาไทด์ ได้เอนไซม์ที่มีความบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นประมาณ 51 เท่าเหลือแอคติวิตีอยู่ 7.33 เปอร์เซ็นต์ จากการวิเคราะห์น้ำหนักโมเลกุลโดยวิธีเจลฟิลเตรชันพบว่าเอนไซม์นี้มีน้ำหนักโมเลกุลประมาณ 155 กิโลดาลตัน และเมื่อวิเคราะห์โดยวิธีโซเดียมโดเดซิลซัลเฟตพอลิอะคริลาไมด์เจลอีเลคโทรโฟริซิสพบว่าเอนไซม์ประกอบด้วย 4 หน่วยย่อยที่มีน้ำหนักโมเลกุลเท่ากันคือ 38 กิโลดาลตัน จากการศึกษาสมบัติของอะซีทิลเอสเทอเรสบริสุทธิ์พบว่าเอนไซม์มีอุณหภูมิและความเป็นกรดด่างที่เหมาะสมต่อการทำงาน คือ 50 องศาเซลเซียสและ 6.5 ตามลำดับ เอนไซม์มีความเสถียรต่ออุณหภูมิสูงถึง 55 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 30 นาทีและเสถียรต่อความเป็นกรดด่างในช่วงกว้างตั้งแต่ 5.0-9.0 ค่า ~iK(,m)~i ต่อพารา-ไนโตรฟีนิลอะซีเตท เท่ากับ 0.43 มิลลิโมลาร์ เอนไซม์ถูกยับยั้งอย่างรุนแรงด้วยอิออนของปรอท ทองแดงและสังกะสี นอกจากนี้ยังถูกยับยั้งด้วยฟินิลเมธิลซัลโฟนิลฟลูออไรด์แสดงว่ากรดอะมิโนเซรีนเกี่ยวข้องกับบริเวณเร่งปฏิกิริยาของเอนไซม์ จากการตรวจสอบแอคติวิตีข้างเคียงของอะซีทิลเอสเทอเรสพบว่าเอนไซม์มีแอคติวิตีของไซแลเนสและแอลฟา-แอล-อะราบิโนฟิวราโนสิเดสต่ำมาก และไม่มีแอคติวิตีของบีตา-ไซโลสิเดสและเซลลูเลส ผลการใช้งานร่วมกับเอนไซม์อื่นพบว่าอะซีทิลเอสเทอเรสสามารถทำงานร่วมกับไซแลเนส II จาก ~iStreptomyces~i sp PC22 และบีตา-ไซโลสิเดสจาก~iStreptomyces~i sp. CH7 ในการเพิ่มประสิทธิภาพการย่อยสลายไซแลนจากไม้เบิร์ชได้โดยเมื่อบ่มอะซีทิลเอสเทอเรสร่วมกับไซแลนเนส II ได้ปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์เพิ่มขึ้นประมาณ10 เปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อบ่มปฏิกิริยาร่วมกันทั้งอะซีทิลเอสเทอเรส ไซแลเนส II และบีตา-ไซโลสิเดสพบว่าจะได้น้ำตาลรีดิวซ์เพิ่มขึ้นสูงสุด 46 เปอร์เซ็นต์