วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาเรื่องสั้นแนวเสียดสีของไทยระหว่าง พ.ศ. 2535-2545ในแง่แนวคิดและกลวิธี การศึกษาพบว่าแนวคิดที่สำคัญ ได้แก่ การวิจารณ์ความบกพร่องของคนกลุ่มต่างๆ ในสังคมโดยเฉพาะนักการเมือง การวิจารณ์สังคมเมืองในฐานะสังคมทุนนิยมสมัยใหม่และการวิจารณ์สังคมไทยในประเด็นอื่นๆ โดยเฉพาะปัญหาทางจริยธรรม กลวิธีเสียดสีปรากฏผ่านการสร้างองค์ประกอบ กลวิธีการประพันธ์ และกลวิธีทางภาษาลักษณะเด่นที่พบคือ เรื่องสั้นแนวเสียดสีส่วนใหญ่ใช้โครงเรื่องธรรมดาเพื่อสื่อแนวคิดวิจารณ์และใช้เนื้อเรื่องเพื่อสร้างความขบขัน ส่วนโครงเรื่องขบขันเน้นเล่นกับความคาดหมายของผู้อ่าน ตัวละครเป็นองค์ประกอบหลักที่นักเขียนใช้โจมตีเป้าหมายของการเสียดสี โดยเฉพาะตัวละครมนุษย์และตัวละครที่ไม่ใช่มนุษย์ที่มีลักษณะไม่สอดคล้องกับมาตรบานปกติทั้งด้านรูปลักษณ์และพฤติกรรม ทั้งนี้ฉากที่พบยังมีบทบาทในการสร้างความขบขันด้วย กลวิธีการประพันธ์ที่สำคัญคือกลวิธีการเลือกใช้ผู้เล่าเรื่อง ผู้เล่าเรื่องส่วนใหญ่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของนักเรียนในการวิจารณ์เป้าของการเสียดสี กลวิธีการตั้งชื่อเรื่องทั้งหมดทำหน้าที่ในการสร้างเอกภาพของเรื่อง เร้าความสนใจของผู้อ่าน ตลอดจนลวงความคิดของผู้อ่านเพื่อจะนำไปสู่การพลิกความคาดหมาย นอกจากนั้นยังมีการนำเสนอเรื่องสั้นในรูปแบบพิเศษเพื่อสร้างความขบขันและเป็นการทดลองรูปแบบใหม่ๆ ของเรื่องสั้นซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของเรื่องสั้นแนวเสียดสีในช่วงเวลานี้ กลวิธีทางภาษาที่พบเน้นสร้างความขบขันจากความไม่เข้ากัน กลวิธีที่โดดเด่นคือการใช้ถ้อยคำแฝงนัยเพื่อประชดประชันเป้าของการเสียดสีให้เกิดความเจ็บปวด และการสร้างคำโดยอาศัยแนวเทียบที่แสดงให้เห็นความสามารถของนักเขียนในการพลิกแพลงภาษาเพื่อใช้ในการเสียดสี ผลของการวิจัยชี้ให้เห็นความสัมพันธ์ที่เด่นชัดระหว่างแนวคิดกับกลวิธีในเรื่องสั้นแนวเสียดสีของไทย นักเขียนสามารถเลือกใช้กลวิธีเสียดสีที่หลากหลายในการวิจารณ์สังคมไทยได้อย่างแหลมคม