ได้เตรียมเหล็กหล่อที่เป็นยูเทคติกและไฮโปยูเทคติกที่ไม่เติมธาตุผสม ซึ่งมีปริมาณส่วนผสมโดยประมาณของโครเมียมร้อยละ 10, 16, 20 และ 26 โดยมวล และยูเทคติกและไฮโปยูเทคติกที่มีส่วนผสมของโครเมียมร้อยละ 16 และ 26 โดยมวล ที่เติมธาตุผสมเดี่ยว ได้แก่นิกเกิล ทองแดง โมลิบดินัม และ วาเนเดียม เพื่อศึกษาพฤติกรรมของกรรมวิธีทางความร้อนของเหล็กหล่อโครเมียมสูง ในสภาวะแข็งของเหล็กหล่อโครเมียมสูงที่ไม่เติมธาตุผสม ความแข็งเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเดนไนต์เหลือค้าง (V(+,g)) เปลี่ยนแปลงอย่างมากขึ้นกับปริมาณคาร์บอนที่ปริมาณโครเมียมเท่ากัน สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างมีค่าสูงในเหล็กที่อบที่อุณหภูมิการเป็นออสเตนไนต์ที่สูงกว่าและค่อยๆ ลดลงตามการเพิ่มขึ้นของค่าสัดส่วนโครเมียมต่อคาร์บอนเมื่อมีค่าเพิ่มขึ้นมากกว่า 4.0 กราฟความแข็งของชิ้นงานในสภาพอบคืนตัวแสดงการเกิด Secondary hardening ความแข็งเนื่องจากการตกตะกอนของคาร์ไบด์มีค่าสูงกว่าในเหล็กที่ชุบแข็งจากอุณหภูมิที่อบให้เป็นออสเตนไนต์ที่สูงกว่าอุณหภูมิในการอบคืนตัวเพื่อได้ความแข็งสูงสุด (H(,Tmax)) เพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มอุณหภูมิในการอบชุบ ค่าความแข็งสูงสุดสัมพันธ์กับสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างในสภาวะชุบแข็งโดยไม่ขึ้นกับอุณหภูมิชุบแข็ง ค่าความแข็งสูงสุดค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนถึงค่าสูงสุดที่ 800 HV30 ที่ค่าสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้าง 20% และมีค่าคงที่ถึงแม้ว่าสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างเพิ่มขึ้นมากกว่า 20% ในเหล็กหล่อโครเมียมสูงที่เป็นยูเทคติกที่เติมธาตุผสม ความแข็งในสภาพชุบแข็งเปลี่ยนแปลงอย่างมากตามสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างซึ่งสัมพันธ์กับชนิดและปริมาณของธาตุผสม นิกเกิลและทองแดงลดความแข็ง โมลิดินัมเพิ่มความแข็ง แต่วาเนเดียมเพิ่มความแข็งในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 16 โดยมวล แต่ลดความแข็งในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 26 โดยมวล สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างเพิ่มขึ้นตามปริมาณของนิกเกิล ทองแดง และโมลิดินัม แต่ลดลงเมื่อปริมาณของวาเนเดียมเพิ่มขึ้นการเพิ่มอุณหภูมิชุบแข็งทำให้สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างเพิ่มขึ้นในชิ้นงานทดสอบทุกชิ้น กราฟความแข็งในสภาพอบคืนตัวแสดงการเกิด Secondary hardeningอย่างชัดเจนเนื่องจากการตกตะกอนของคาร์ไบด์ชนิดพิเศษและการเปลี่ยนเฟสของออสเตนไนต์สลายตัวไปเป็นมาร์เทนไซต์ ดีกรีการเพิ่มความแข็งจากการตกตะกอนมีค่าสูงกว่าในเหล็กหล่อที่เติมธาตุฟอร์มาร์ไบด์มากกว่าเหล็กหล่อที่ไม่เติมธาตุผสม ยกเว้นเหล็กหล่อที่เติมวาเนเดียมเนื่องจากมีสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างต่ำกว่าและดีกรีการเกิด secondaryhardening มีค่าสูงในเหล็กหล่อที่ชุบเข็งจากอุณหภูมิที่อบให้เป็นออสเตนไนต์สูงกว่าและมีค่าสูงสุดในเหล็กหล่อโครเมียมสูงที่เติมนิกเกิล และต่ำสุดในเหล็กหล่อโครเมียมสูงที่เติมวาเนเดียม ในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 16 และ 26 โดยมวล ที่เป็นไฮโปยูเทคติก ความแข็งในสภาพชุบแข็งเปลี่ยนแปลงชัดเจนตามสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้าง นิกเกิลและทองแดงลดความแข็ง โมลิบดินัมเพิ่มความแข็ง วาเนเดียมเพิ่มความแข็งในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 16 โดยมวล แต่ลดความแข็งในเหล็กหล่อโครเมียมสูงที่มีโครเมียมร้อยละ 26 โดยมวล สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างเพิ่มขึ้นตามปริมาตรของนิกเกิล ทองแดง และโมดินัม แต่ลดลงตามปริมาณของวาเนเดียมที่เพิ่มขึ้นในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 16 โดยมวล ในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 26 โดยมวล สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างเพิ่มขึ้นตามปริมาณของ นิกเกิล และโมลิบดินัม แต่ลดลงตามปริมาณของ ทองแดง และ วาเนเดียมที่เพิ่มขึ้น อุณหภูมิที่อบให้เป็นออสเตนไนต์ที่สูงกว่าเป็นสาเหตุให้สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างมากกว่า กราฟความแข็งของชิ้นงานหลักอบคืนตัวแสดงการเกิด Secondary hardening เนื่องจากการตกตะกอนของคาร์ไบด์ชนิดพิเศษและการเปลี่ยนเฟสของออสเตนไนต์เป็นมาร์เทนไซต์ ความแข็งหลังอบคืนตัวสูงในเหล็กหล่อที่มีสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างในสภาพชุบแข็งสูง ค่าความแข็งสูงสุดหลังอบคืนตัวเกิดขึ้นที่สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างน้อยกว่า 20%และเพิ่มขึ้นตามการเพิ่มขึ้นของ โมลิบดินัม วาเนเดียมเพิ่มความแข็งหลังอบคืนตัวเล็กน้อยในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 16 โดยมวล แต่ลดความแข็งในเหล็กหล่อที่มีโครเมียมร้อยละ 16 โดยมวล นิกเกิลและทองแดงไม่ส่งผลมากนักต่อความแข็งสูงสุดหลังอบคืนตัว ค่าความแข็งสูงสุดหลังอบคืนตัวมีค่าสูงที่สุดในเหล็กหล่อที่เติมโมลิบดินัม