เพื่อศึกษาลักษณะเฉพาะของกรรมวิธีทางความร้อนของเหล็กหล่อโครเมียมสูงได้เตรียมเหล็กหล่อโครเมียมสูงสองชนิดคือ ยูเทคติกและไฮโปยูเทคติก ซึ่งมีปริมาณส่วนผสมโดยประมาณของโครเมียมร้อยละ 16 และ 26 โดยมวล ในสภาวะหลังชุบแข็งเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนท์เหลือค้าง (V(+,g)) มีการแปรเปลี่ยนอย่างมากขึ้นกับปริมาณของคาร์บอนที่ระดับปริมาณโครเมียมเท่ากัน สัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนท์เหลือค้างมีค่าสูงในเหล็กที่ชุบแข็งจากอุณหภูมิที่ทำให้เป็นออสเตนไนท์สูงกว่า และค่อย ๆ ลดลงเมื่อค่าสัดส่วนโครเมียมต่อคาร์บอนเพิ่มขึ้น กราฟของความแข็งชิ้นงานในสภาพอบคืนตัวแสดง Secondary Hardening แต่ระดับของการแข็งขึ้นน้อยกว่าเหล็กหล่อขาวธาตุผสมหลายธาตุ ความแข็งเนื่องจากการตกตะกอนของคาร์ไบด์ (precipitationhardening) มีค่าสูงกว่าในเหล็กที่ชุบแข็งจากอุณหภูมิของการทำให้เป็นออสเตนไนต์ที่สูงกว่า หรืออีกความหมายหนึ่งคือในเหล็กที่มีสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนท์สูงกว่า ค่าความแข็งสูงสุดภายหลังจากการอบคืนตัว (H(,Tmax)) เกิดขึ้นที่อุณหภูมิของการอบคืนตัวสูงขึ้นเมื่ออุณหภูมิของการทำให้เป็นออสเตนไนต์เพิ่มขึ้น ค่าความแข็งภายหลังการอบคืนตัวสูงสุดมีความสัมพันธ์กับสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างเหมือนกัน โดยไม่ขึ้นกับอุณหภูมิการทำให้เป็นออสเตนไนต์ และมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อค่าของสัดส่วนเชิงปริมาตรของออสเตนไนต์เหลือค้างสูงขึ้น โดยมีค่าสูงสุดที่ระดับความแข็ง800 HV30 ที่ปริมาณของออสเตนไนต์เหลือค้างมีค่าเท่ากับร้อยละ 30 และมีค่าคงที่เมื่อปริมาณออสเตนไนต์เหลือค้างเพิ่มขึ้นแม้ว่าจะมีค่ามากกว่าร้อยละ 30 ความแตกต่างของความแข็งมหภาคของเหล็กหล่อที่มีปริมาณของโครเมียม ร้อยละ 16 และ 26 เกิดจากความแตกต่างของรูปร่างยูเทคติกคาร์ไบด์ที่มีอัตราส่วนยูเทคติกที่เท่ากัน คือมีลักษณะหนาหรือใหญ่กว่า และมีการเชื่อมต่อกันระหว่างยูเทคติกคาร์ไบด์มากกว่าในเหล็กหล่อโครเมียมร้อยละ 16 กับมีลักษณะที่บางกว่าและมีการเชื่อมต่อกันของยูเทคติกคาร์ไบด์น้อยกว่าในเหล็กหล่อโครเมียมร้อยละ 26