งานวิจัยนี้เน้นถึงการศึกษาการกำจัดไนเตรตด้วยระบบผสมผสานของการรีดักชั่นด้วยเหล็กประจุศูนย์/คาร์บอนไดออกไซด์ การตกตะกอนผลึกเหล็ก และการไล่แอมโมเนีย ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าอัตราการใช้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ 200 มิลลิลิตรต่อนาที เพียงพอต่อการทำให้สารละลายมีสภาวะที่เป็นกรดซึ่งก่อให้เกิดปฏิกิริยาการกำจัดไนเตรตได้ดีสมการซิกมอยดอลโมเดลสามารถอธิบายพฤติกรรมการกำจัดไนเตรต การสะสมของเฟอรัส และแอมโมเนียมที่เกิดขึ้นในระบบ อีกทั้ง t(,1/2) จากสมการซิกมอยดอลโมเดลสามารถเป็นเครื่องมือในการเปรียบเทียบอัตราการกำจัดไนเตรตได้เป็นอย่างดี จากระบบการทดลองผลของคุณภาพของน้ำเสียแสดงให้เห็นว่าการกำจัดไนเตรตจะลดลงเมื่อมีสารฮิวมิกและแคลเซียมในน้ำเสียในทางตรงกันข้ามสารคลอไรด์นั้นสามารถช่วยในการกำจัดไนเตรตได้ดีขึ้น ผลของการศึกษาการกำจัดเฟอรัสที่เกิดขึ้นจากกระบวนการกัดกร่อนเหล็กประจุศูนย์โดยใช้การตกตะกอนผลึกเหล็กในถังปฏิกรณ์แบบฟลูอิดไดซ์เบดแสดงให้เห็นว่าอัตราการใช้อากาศที่ 20 มิลลิลิตรต่อนาทีสามารถกำจัดเหล็กได้มากถึง 95% ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงกว่าอัตราการใช้อากาศที่สูงกว่าภายใต้การศึกษาเห็นได้ว่าอัตราการใช้อากาศและพื้นที่ผิวของทรายนั้นเป็นสิ่งสำคัญในการกำหนดกระบวนการตกผลึกของเหล็กบนผิวทราย แอมโมเนียมเป็นผลผลิตที่เกิดขึ้นจากการกำจัดไนเตรตโดยใช้กระบวนการรีดักชั่นด้วยเหล็กประจุศูนย์/คาร์บอนไดออกไซด์ การกำจัดแอมโมเนียมสามารถถูกกำจัดโดยใช้การใช้อากาศไล่แอมโมเนียมและใช้พีเอชที่เหมาะสมคือ 12 การกำจัดแอมโมเนียมสามารถเพิ่มขึ้นโดยการเพิ่มอัตราการใช้อากาศให้สูงขึ้น จากการทดลองแบบต่อเนื่องแสดงให้เห็นว่าไนเตรตที่ความเข้มข้น 23 มิลลิกรัมไนโตรเจนต่อลิตรสามารถถูกกำจัดให้ลดลงถึง 2.9 มิลลิกรัมไนโตรเจนต่อลิตร ที่สภาวะการทดลอง สารละลายเข้าระบบเท่ากับ 3 ลิตรต่อชั่วโมง เหล็กประจุศูนย์เท่ากับ 60 กรัม และอัตราการใช้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่200 มิลลิลิตรต่อนาที การเพิ่มเหล็กประจุศูนย์เท่ากับ 40 กรัมทุกๆ ช่วงเวลา 27 ชั่วโมงสามารถช่วยรักษาความเข้มข้นไนเตรตให้ต่ำกว่าระดับมาตรฐานน้ำดื่ม จากการทดลองโดยใช้น้ำบาดาลแสดงให้เห็นว่าสารละลายอินทรีย์และแคลเซียมมีผลต่อการลดลงในการกำจัดไนเตรตอย่างมาก อย่างไรก็ตามการกำจัดไนเตรตเกิดขึ้นได้มากกว่า 70% ซึ่งมีผลจากการพบคลอไรด์ในน้ำใต้ดินที่สามารถช่วยในการกำจัดไนเตรตได้ดีขึ้น