| ชื่อเรื่อง | : | การเตรียมเม็ดเหล็กบนตัวกลางที่เป็นวัตถุแข็ง |
| นักวิจัย | : | เศรษฐวัฒน์ ห่อมณี |
| คำค้น | : | FERROUS , FERRIC , IRON PRECIPITATION , FLUIDIZED BED , COPPER |
| หน่วยงาน | : | ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย |
| ผู้ร่วมงาน | : | - |
| ปีพิมพ์ | : | 2548 |
| อ้างอิง | : | http://www.thaithesis.org/detail.php?id=1082548000043 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา กระบวนการเหล็กประจุศูนย์ถูกใช้อย่างกว้างขวางในการบำบัดน้ำเสียด้วยวิธีทางเคมี เช่น ใช้ในการกำจัดไนเตรท เพราะกระบวนการนี้มีประสิทธิภาพสูงแต่ต้นทุนต่ำ และแม้ว่าจะมีเหล็กปริมาณมากเกิดขึ้นจากกระบวนการนี้ แต่ของเสียเหล่านี้ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม ดังนั้นเพื่อกำจัดปัญหาที่เกิดขึ้น จึงมีการศึกษาการนำเอาเหล็กที่เกิดขึ้นจากกระบวนการเหล็กประจุศูนย์กลับมาใช้ใหม่โดยการทำเหล็กให้อยู่ในรูปเหล็กออกไซด์ แล้วนำไปเคลือบบนผิวของทรายในถังปฏิกิริยาแบบฟลูอิดไดซ์เบด ซึ่งสามารถช่วยลดปริมาณความชื้นที่มีในของเสียเมื่อเปรียบเทียบกับการบำบัดแบบทั่วไป ในการศึกษานี้จะใช้วัตถุตัวกลางหลายชนิด เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการกำจัดเหล็กเฟอรัส นอกจากนี้ระบบการเติมอากาศและกระบวนการบำบัดแบบเฟนตัน เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการเปลี่ยนเฟอรัสไอออนให้เป็นเฟอริกไอออน ผลจากการศึกษากระบวนการเฟนตันที่เคลือบเหล็กบนทรายแสดงให้เห็นว่า ปริมาณเหล็กจะเคลือบติดอยู่ที่ผิวของทรายได้มากที่พีเอช 6.5 อีกทั้งระบบการหมุนเวียนน้ำยังสามารถส่งผลให้เกิดการตกตะกอนของเหล็กโดยจะมีผลมากที่สุดที่อัตราการไหล 2,100 มิลลิลิตรต่อนาที (การขยายตัวของชั้นตัวกลางเท่ากับ 0.5) ปริมาณทราย400 กรัมต่อลิตร สามารถกำจัดเหล็กได้ถึง 98 เปอร์เซ็นต์ จากปริมาณเหล็กทั้งหมด185 มิลลิกรัมต่อลิตร ภายในเวลา 2 ชั่วโมง ซึ่งค่าความจุในการเคลือบเท่ากับ 0.456 มิลลิกรัมต่อกรัม ความสามารถในการเคลือบเหล็กบนผิวทรายจะลดลงเมื่อมีการนำตัวกลางที่เคลือบนั้นกลับมาใช้ใหม่และมีปริมาณเหล็กสะสมบนผิวทราย 3.56 มิลลิกรัมต่อกรัมของทรายในรอบที่ 11ขณะที่กระบวนการฟลูอิดไดซ์เบดแบบสามเฟสต้องใช้อัตราการไหล 20 มิลลิกรัมต่อนาที โดยค่าความจุในการเคลือบจะเท่ากับ 0.431 และ 0.417 มิลลิกรัมต่อกรัม ในการเคลือบบนผิวทรายและอะลูมินาออกไซด์ตามลำดับ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าเม็ดเหล็กที่ได้จากการเตรียมด้วยกระบวนการฟลูอิดไดซ์แบบสามเฟสจะเสถียรกว่า และนำไปใช้ในช่วงพีเอชที่กว้างกว่า สำหรับการศึกษาความสามารถในการดูดซับเพื่อกำจัดทองแดงด้วยเม็ดเหล็กที่เตรียมขึ้นมา สามารถอธิบายได้ด้วยสมการของแลงมัวไอโซเทอม ซึ่งค่าความจุในการดูดซับสูงสุดของกระบวนการเคลือบบนทรายด้วย ฟลูอิดไดซ์, กระบวนการเคลือบบนทรายด้วยฟลูอิดไดซ์แบบสามเฟส, และการเคลือบบนอะลูมินาด้วย ฟลูอิดไดซ์แบบสามเฟส มีค่าเท่ากับ 0.249, 0.3, และ 0.222 มิลลิกรัมทองแดงต่อกรัมของเม็ดเหล็ก ตามลำดับ |
| บรรณานุกรม | : |
เศรษฐวัฒน์ ห่อมณี . (2548). การเตรียมเม็ดเหล็กบนตัวกลางที่เป็นวัตถุแข็ง.
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. เศรษฐวัฒน์ ห่อมณี . 2548. "การเตรียมเม็ดเหล็กบนตัวกลางที่เป็นวัตถุแข็ง".
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. เศรษฐวัฒน์ ห่อมณี . "การเตรียมเม็ดเหล็กบนตัวกลางที่เป็นวัตถุแข็ง."
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2548. Print. เศรษฐวัฒน์ ห่อมณี . การเตรียมเม็ดเหล็กบนตัวกลางที่เป็นวัตถุแข็ง. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2548.
|
