ถ่านกัมมันต์ (Activated Carbon) ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในการบำบัดน้ำเสียที่ประกอบด้วยสารพิษมาเป็นเวลายาวนาน ซึ่งเมื่อถ่านกัมกันต์หมดประสิทธิภาพในการดูดซับอาจมีการนำไปทิ้งโดยที่ไม่มีการนำกลับไปใช้ใหม่ หรืออาจจะนำถ่านกัมมันต์ออกไปทำกระบวนการนำมาใช้ใหม่ ยกตัวอย่างเช่น โดยใช้ความร้อน ซึ่งในการทดลองนี้อาจจะเป็นอีกทางเลือกหนึ่งซึ่งในการทดลองนี้อาจเป็นอีกทางเลือกหนึ่งซึ่งเป็นกระบวนการนำถ่านกลับมาใช้ใหม่โดยใช้เฟนตันรีเอเจนท์ (Fe('2+) และ H(,2)O(,2)) ซึ่งสามารถทำในระบบบำบัดน้ำเสียได้ทันที จุดประสงค์ของการศึกษาประกอบด้วย 2 วัตถุประสงค์ ได้แก่ศึกษากระบวนการดูดซับ (Adsorption) สารไนโตรฟีนอลโดยใช้ถ่านกัมมันต์ที่ทำมาจากวัสดุสามชนิด คือ ถ่านบิทูมินัส, กะลาจากมะพร้าวและจากปาล์ม ซึ่งคุณสมบัติของถ่านกัมมันต์ทั้งสามชนิดนั้นใกล้เคียงกัน (970 มก./ก. lodine number)และมีขนาดเท่ากัน (8-16 mesh size) นอกจากนี้ยังได้ทำการศึกษาอัตราการคายสารออกจากถ่านกัมมันต์ (Desorption) เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงพีเอช และ อุณหภูมิและจุดประสงค์อีกประการหนึ่งคือ เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของเฟนตันรีเอเจนท์ในสัดส่วนที่เหมาะสมที่ใช้ในกระบวนการนำถ่านกัมมันต์กลับมาใช้ใหม่โดยถ่านกัมมันต์จะดูดซับสารไนโตรฟีนอลไว้ จากผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าประสิทธิภาพในการดูดซับของถ่านกัมมันต์ที่ทำมาจากถ่านหินบิทูมินัสมีประสิทธิภาพสูงสุดจากการพิจารณาไอโซเทอมของฟรุนดริช (X/M = KC(,e)('1/n)) ที่สมดุลความเข้มข้น 5 มิลลิกรัมต่อลิตรได้ประสิทธิภาพการดูดซับสารไนโตรฟีนอลเท่ากับ 90.25 มิลลิรัมต่อถ่านกัมมันต์ 1 กรัมและค่าคงที่ k และ1/n เท่ากับ 45.70 และ 0.42 และผลของการศึกษาอัตราการคายสารจากถ่านกัมมันต์ทั้งสามชนิดแสดงให้เห็นว่าถ่านบิทูมินัสนั้นมีอัตราการคายสารออกจากถ่านกัมมันต์สูงสุดเช่นเดียวกัน และปัจจัยที่สำคัญของการคายสารจากถ่านกัมมันต์ก็คือ พีเอช และอุณหภูมิ เพราะการเพิ่มพีเอชและอุณหภูมินั้นจะทำให้อัตราการคายสารจากถ่านกัมมันต์เพิ่มมากขึ้น และผลการศึกษาจากการนำถ่านกัมมันต์กลับมาใช้ใหม่โดยใช้เฟนตันรีเอเจนท์แสดงให้เห็นว่าปริมาณการลดลงของสารไนโตรฟีนอล ในถ่านกัมมันต์ที่120 นาทีภายใต้การเปลี่ยนแปลงพีเอชเริ่มต้นในแต่ละการทดลองที่ 3, 5 และ 7 ได้เท่ากับ 38%, 44% และ 57% ตามลำดับ ดังนั้นจากผลการทดลองสามารถได้ว่าเมื่อปฏิกิริยาเฟนตันกับสารที่อยู่ภายใต้การดูดซับของถ่านกัมมันต์มีการเริ่มต้นพีเอชที่สูงขึ้นจะทำให้การลดลงของสารในถ่านกัมมันต์เพิ่มขึ้นด้วย และเมื่อมีการใส่ปริมาณไฮโดรเจนเปอรอกไซด์ที่ปริมาณมาก เชื่อกันว่ากระบวนการเฟนตัน-ไลท์ (Fe('3+) และ H(,2)O(,2))จะเปลี่ยนเหล็กให้กลับไปอยู่ในรูป Fe('2+) และกลับไปใช้ในกระบวนการเฟนตันต่อไปและจากการทดลองเห็นได้ว่าปริมาณไฮโดรเจนเปอรอกไซด์นั้นถูกใช้ในปฏิกิริยาเกือบหมดในเวลาเท่ากับ 10 นาที มากกว่านั้นพีเอชที่เริ่มต้นเท่ากับ 7 นั้นจะลดลงมาที่ 2-3เมื่อเวลาผ่านไป 10 นาที และเมื่อนำถ่านกัมมันต์ที่ผ่านกระบวนการเฟนตันรีเอเจนท์มาทำการดูดซับสารไนโตรฟีนอลอีกครั้ง ได้ประสิทธิภาพการดูดซับสารไนโตรฟีนอลเท่ากับ57.50 มิลลิกรัมต่อถ่านกัมมันต์ 1 กรัม โดยพิจารณาไอโซเทอมของฟรุนดริชที่สมดุลความเข้มข้น 5 มิลลิกรัมต่อลิตร และค่าคงที่ k และ 1/n เท่ากับ 28.32 และ 0.44 ดังนั้นประสิทธิภาพการดูดซับของถ่านที่ผ่านกระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่โดยใช้วิธีเฟนตันมีการลดลงเท่ากับ 36% เปรียบเทียบกับถ่านกัมมันต์ที่ยังไม่ผ่านการใช้งาน