จากการเปรียบเทียบประชากรไร ~iTropilaelaps clareae~i Delfinado and Bakerในรังผึ้งหลวง (~iApis dorsata~i Fabricius) ที่เพิ่งแยกรัง (ยังไม่มีตัวอ่อนของผึ้งหรือมีตัวอ่อนรุ่นแรก) จำนวน 6 รัง กับรังที่มีตัวอ่อนของผึ้งมากกว่ารุ่นแรกจำนวน 8 รัง ในจังหวัดสมุทรสงคราม ระหว่างเดือนเมษายน 2543 - กันยายน 2545 ผลการศึกษาไม่พบไรในรังที่เพิ่งแยกมาส่วนรังที่มีตัวอ่อนของผึ้งมากกว่ารุ่นแรกพบไรในหลอดรวงตัวอ่อน 2-119 ตัว และพบไร 1-11 ตัวบนผึ้งตัวเต็มวัยของ 3 รัง จาก 8 รังดังกล่าว และจากการศึกษาประชากรไรในรังผึ้งหลวงที่มีตัวอ่อนมากกว่ารุ่นแรกจำนวน 16 รัง และรังร้างจำนวน 13 ร้ง จากหลายพื้นที่ในประเทศไทยระหว่างเดือนมีนาคม 2543 - ตุลาคม 2545 พบว่าในรังที่มีตัวอ่อนมากกว่ารุ่นแรกมีไรอยู่ในหลอดรวง 0-146 ตัว อัตราการแพร่ระบาดของไรในหลอดรวงตัวอ่อนและผึ้งตัวเต็มวัยเท่ากับ 1.8และ 0.3% ตามลำดับ รังร้างพบไรในหลอดรวงตัวอ่อน 0-647 ตัว และอัตราการแพร่ระบาดของไรในหลอดรวงตัวอ่อนเท่ากับ 13.5% ผลการศึกษาไร ~iT. clareae~i ที่ร่วงตกลงมาจากรังของผึ้งหลวงจำนวน 5 รัง ระหว่างเดือนพฤษภาคม 2543 - กรกฎาคม 2545 พบว่ารังที่ 1 และ 2 ซึ่งอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่มีไรตกลงมา 9,163 และ 1,806 ตัว ตามลำดับ รังที่ 3, 4 และ 5 ซึ่งอยู่ในจังหวัดสมุทรสงครามมีไรตกลงมา 10, 1 และ 0 ตัว ตามลำดับ โดยเฉลี่ย 93.8% ของจำนวนไรที่ตกลงมาตายได้รับบาดเจ็บมาก่อน โดยผึ้งงานของผึ้งกัดไรทิ้ง การเปรียบเทียบจำนวนไรเพศเมียที่สืบพันธุ์ไม่ได้ และจำนวนลูกหลานของไรที่ผลิตโดยไรเพศเมียที่สืบพันธุ์ได้ ในหลอดรวงตัวอ่อนของผึ้งหลวงจำนวน 11 รัง ผึ้งสายพันธุ์เออาร์เอสไพรมอสกี(~iA. mellifera~i) จำนวน 10 รัง และผึ้งพันธุ์ (~iA. mellifera~i) ในประเทศไทยจำนวน 10 รังพบว่าเปอร์เซ็นต์เฉลี่ยของจำนวนไรที่สืบพันธุ์ไม่ได้ในหลอดรวงตัวอ่อนของผึ้งหลวง (65.2(+,ฑ)5.1%)สูงกว่าในหลอดรวงของผึ้งสายพันธุ์เออาร์เอสไพรมอสกี (48(+,ฑ)5.2%) และผึ้งพันธุ์ในประเทศไทย(50(+,ฑ)3.8%) อย่างมีนัยสำคัญ ขณะที่เปอร์เซ็นต์เฉลี่ยของจำนวนไรที่สืบพันธุ์ไม่ได้ในหลอดรวงตัวอ่อนของผึ้งสายพันธุ์เออาร์เอสไพรมอสกีและผึ้งพันธุ์ในประเทศไทย ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ อัตราจำนวนลูกหลานเฉลี่ยต่อไรเพศเมีย 1 ตัว ในหลอดรวงตัวอ่อนของผึ้งหลวง(1.7(+,ฑ)0.4 ตัว) ผึ้งพันธุ์ในประเทศไทย (1.8(+,ฑ)0.3 ตัว) และผึ้งสายพันธุ์เออาร์เอสไพรมอสกี(2(+,ฑ)0.3 ตัว) ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ผลการเปรียบเทียบความต้านทานต่อไร ~iT. clareae~i ระหว่างผึ้งสายพันธุ์เออาร์เอสไพรมอสกีและผึ้งพันธุ์ในประเทศไทย การทดลองได้ทำขึ้นที่สุภาฟาร์มผึ้งในจังหวัดเชียงใหม่ ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2544 - กุมภาพันธุ์ 2546 โดยใช้ผึ้งสายพันธุ์ละ 10 รัง พบว่าอัตราการแพร่ระบาดเฉลี่ยของไรในหลอดรวงตัวอ่อนของผึ้งสายพันธุ์เออาร์เอสไพรมอสกี (18.5(+,ฑ)2.6%) สูงกว่าของผึ้งพันธุ์ในประเทศไทย (11.4(+,ฑ)1.5%) อย่างมีนัยสำคัญ ขณะที่ปัจจัยความต้านทานอื่น ๆของผึ้งสองสายพันธุ์นี้ต่อไรได้แก่ อัตราการแพร่ระบาดเฉลี่ยของไรบนผึ้งตัวเต็มวัน (0.5(+,ฑ)0.1-0.8(+,ฑ)0.2%) จำนวนไรภายในรังผึ้งแต่ละรังเฉลี่ยต่อเดือน (871.5(+,ฑ)179.5 - 954.9 (+,ฑ)184.6 ตัว) จำนวนไรเฉลี่ยต่อหลอดรวงตัวอ่อนที่ถูกบุกรุก (2.4(+,ฑ)0.2 - 2.9(+,ฑ)0.2 ตัว)เปอร์เซ็นต์ของจำนวนไรที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งตกลงมาใต้รังผึ้ง (70.3 - 72.7%) อัตราการเอาตัวอ่อนของผึ้งที่ตายแล้วออกจากหลอดรวง (82.6(+,ฑ)5.8 - 85.5(+,ฑ)5.4%) และความมีชีวิตยาวนานของรังผึ้งซึ่งถูกไรเข้าทำลาย (4.6(+,ฑ)0.5 - 6.2(+,ฑ)0.8 เดือน) ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ