การติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร เป็นสาเหตุของกระเพาะอาหารอักเสบ และการหลั่งของสารไซโตไคน์ ว่านหางจระเข้เป็นพืชสมุนไพรที่มีผลต่อต้านการอักเสบ จุดประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อศึกษาผลของการติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไรต่อการเกาะติดของเม็ดเลือดขาวระดับของซีรั่มทีเอ็นเอฟ-แอลฟ่ และไอแอล-10 และศึกษาผลในการต่อต้านการอักเสบของว่านหางจระเข้ต่อการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว การทดลองใช้หนูพันธุ์ Spraque-Dawley เพศผู้จำนวน 36 ตัว แบ่งหนูเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มควบคุม กลุ่มติดเชื้อเฮลิโรแบคเตอร์ไพโลไรและกลุ่มติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไรที่ได้รับการรักษาด้วยว่านหางจระเข้ หลังติดเชื้อนาน 2 สัปดาห์ หนูแต่ละกลุ่มถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มย่อยสำหรับใช้ศึกษาผลในวันที่ 3 และ 8หลังการรักษาด้วยว่านหางจระเข้ (200 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม ป้อนทางปากวันละ 2 ครั้ง) โดยนำเทคนิคทางอินทราไวทัล ฟลูออเรสเซนต์ ไมโครสโคปี้ ดูการเกาะติดของเม็ดเลือดขาวบนผนังเอ็นโดทีเลียมของหลอดเลือดดำฝอย และเทคนิคทาง อีไลซ่าดูระดับของทีเอ็นเอฟ-แอลฟา และไอแอล-10 ผลการทดลองแสดงว่า กลุ่มติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร การเกาะติดของเม็ดเลือดขาว(วันที่ 3 เท่ากับ 10.10 (+,ฑ) 0.67

วันที่ 8 เท่ากับ 13.40 (+,ฑ) 1.00 เซลล์ต่อภาพ

p<0.01) และระดับของอีเอ็นเอฟ-แอลฟา (วันที่ 3 เท่ากับ 61.98 (+,ฑ) 18.74

วันที่ 8เท่ากับ 76.76 (+,ฑ) 23.18 พิโคกรัมต่อมิลลิลิตร

p<0.05) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม (การเกาะติดของเม็ดเลือดขาว วันที่ 3 เท่ากับ2.23 (+,ฑ) 0.48

วันที่ 8 เท่ากับ 2.47 (+,ฑ) 0.25 เซลล์ต่อภาพ) (ทีเอ็นเอฟ-แอลฟาวันที่ 3 เท่ากับ 8.65 (+,ฑ) 1.79

วันที่ 8 เท่ากับ 9.92 (+,ฑ) 2.62 พิโคกรัมต่อมิลลิลิตร)การรักษาด้วยว่านหางจระเข้ช่วยลดการเกาะติดของเม็ดเลือดขาว (วันที่ 3 เท่ากับ 5.81 (+,ฑ)0.63

วันที่ 8 เท่ากับ 5.45 (+,ฑ) 0.51 เซลล์ต่อภาพ

p<0.01) และระดับของทีเอ็นเอฟ-แอลฟา(วันที่ 3 เท่ากับ 14.52 (+,ฑ) 5.53

วันที่ 8 เท่ากับ 26.31 (+,ฑ) 6.38 พิโคกรัมต่อมิลลิลิตร

p<0.05) ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่ระดับของไอแอล-10 ในทุกกลุ่มไม่แตกต่างกัน การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไรทำให้การเกาะติดของเม็ดเลือดขาว และระดับทีเอ็นเอฟ-แอลฟาเพิ่มขึ้น ว่านหางจระเข้ช่วยลดการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้ โดยการลดระดับของสารที่ก่อให้เกิดการอักเสบ