ลักษณะเด่นของรอยโรคปริทันต์อักเสบคือ มีการสะสมของบี-เซลล์และพลาสม่าเซลล์เป็นจำนวนมาก การกระตุ้นบี-เซลล์หลายๆ กลุ่ม ซึ่งถูกชักนำโดยแบคทีเรียที่ทำให้เกิดโรคปริทันต์นั้น ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เกิดการตอบสนองของบี-เซลล์สูงขึ้น อย่างไรก็ตาม กลไกที่แท้จริงในเรื่องนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด การศึกษาเบื้องต้นของงานวิจัยครั้งนี้ได้ตรวจดูโมโนนิวเคลียร์เซลล์ที่ได้จากเหงือกของผู้ป่วยโรคปริทันต์อักเสบ พบว่า มีบี-เซลล์เป็นเซลล์หลัก และมักจะอยู่ในภาวะที่ถูกกระตุ้น (คือเป็นเซลล์ที่มีซีดี69+ และซีดี19+) ดังนั้นเพื่อศึกษาถึงกลไกการกระตุ้นเซลล์ในระบบภูมิคุ้มกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งบี-เซลล์ ซึ่งเกิดจากจุลินทรีย์ในคราบจุลินทรีย์ จึงได้ทำการตรวจสอบดูผลที่เกิดขึ้นเมื่อโมโนนิวเคลียร์เซลล์จากเลือดของคนปกติ (ในสภาพที่ยังไม่ได้แยกเป็นกลุ่มเซลล์ชนิดต่างๆ และที่แยกเฉพาะกลุ่มต่างๆ) ได้รับการกระตุ้นโดยแบคทีเรียที่ทำให้เกิดโรคปริทันต์ คือ~iพอร์ไฟโรโมแนส จินจิวาลิส~i จากการวิเคราะห์โดยใช้โฟล ไซโตเมตรี พบว่าสารสกัดจาก ~iพอร์ไฟโรไมแนส จินจิวาลิส~i สามารถกระตุ้นกลุ่มต่างๆ ของโมโนนิวเคลียร์เซลล์ ให้เพิ่มจำนวนของเซลล์ที่แสดงซีดี69 (ซึ่งเป็นแอนติเจนที่แสดงออกในช่วงแรกของการกระตุ้น) มากขึ้นตามความเข้มข้นของสารสกัดที่ใช้ กลุ่มที่ถูกกระตุ้นมากได้แก่ บี-เซลล์, เอ็นเคเซลล์ และแกมม่าเดลต้าที-เซลล์ ส่วนอัลฟาเบต้าที-เซลล์นั้น พบการเปลี่ยนแปลงน้อยกว่า เมื่อทดลองแยกเซลล์ชนิดต่างๆออกจากกัน ก็พบว่ามีเพียงบี-เซลล์เท่านั้น ที่ถูกกระตุ้นโดยตรงจากสารสกัดที่ได้จากแบคทีเรีย ส่วนเซลล์อีกสามชนิดไม่ถูกกระตุ้น ผลอันนี้ยังบ่งชี้ด้วยว่าเป็นการตอบสนองแบบไม่จำเพาะเจาะจงของบี-เซลล์ต่อ ~iพอร์ไฟโรโมแนส จินจิวาลิส~iนอกจากนี้ยังได้ทำการศึกษาการสร้างไซโตคายน์ที่ควบคุมการทำงานของบี-เซลล์คือ อินเตอร์ลูคิน-10, อินเตอร์ลูคิน-12 และอินเตอร์ลูคิน-15 ในโมโนนิวเคลียร์เซลล์ที่ถูกกระตุ้นด้วย ~iพอร์ไฟโรโมแนส จินจิวาลิส~i โดยใช้วิธีอิไลซ่า พบว่ามีการผลิตอินเตอร์ลูคิน-10 เป็นจำนวนมาก แต่ไม่พบอินเตอร์ลูคิน-12 และอินเตอร์ลูคิน-15 ในของเหลวที่ได้จากการเพาะเลี้ยงโมโนนิวเคลียร์เซลล์ การวิเคราะห์ว่าเซลล์ชนิดใดมีบทบาทสำคัญในการผลิตอินเตอร์ลูคิน-10 โดยตัดเซลล์ออกจากการทดลองทีละกลุ่ม พบว่าโมโนไซต์เป็นเซลล์หลักที่ผลิตอินเตอร์ลูคิน-10 ส่วนบี-เซลล์และที-เซลล์ ไม่มีส่วนสำคัญในเรื่องนี้ นอกจากนี้การแยกเซลล์ออกมากระตุ้นทีละกลุ่ม ก็ยืนยันว่าโมโนไซต์เป็นกลุ่มที่มีการผลิตอินเตอร์ลูคิน-10จำนวนมาก อินเตอร์ลูคิน-10 นั้นถือว่าเป็นสารที่ยับยั้งการสร้างไซโตคายน์และยังเป็นสารที่กระตุ้นการเจริญและการพัฒนาเปลี่ยนแปลงของบี-เซลล์ผลการทดลองครั้งนี้สนับสนุนงานวิจัยที่ผ่านมาเกี่ยวกับการพบอินเตอร์ลูคิน-10จำนวนมากในรอยโรคปริทันต์อักเสบ ว่าอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการดำเนินของโรคและการทดลองครั้งนี้ยังพบว่าการกระตุ้นบี-เซลล์ด้วย ~iพอร์ไฟโรโมแนส จินจิวาลิส~iและอินเตอร์ลูคิน-10 นั้น ทำให้เกิดการเพิ่มจำนวนของบี-เซลล์ได้อย่างมีนัยสำคัญดังนั้นอินเตอร์ลูคิน-10 น่าจะเป็นไซโตคายน์ตัวสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการกระตุ้นบี-เซลล์หลายกลุ่ม อันเป็นลักษณะสำคัญของโรคปริทันต์