การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการดูแลตนเองและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคจิตเภท โดยศึกษาในผู้ป่วยโรคจิตเภทที่เข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยใน โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา จำนวน 95 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม(The Personal Resource Questionnaire : PQR Part II) ของแบรนด์และไวน์เนอร์ทแบบประเมินอาการทางจิต (Brief Psychiatric Rating Scale : BPRS) และแบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคจิตเภท สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คือ สถิติเชิงพรรณนา T-test, One-way ANOVA, Pearson's product moment correlationcoefficient และ Stepwise multiple regression analysis ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยโรคจิตเภทส่วนใหญ่มีพฤติกรรมการดูแลตนเอง ในช่วงระยะเวลา 30 วัน ก่อนที่จะเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล อยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ62.1 และพบว่าปัจจัยที่ทำนายพฤติกรรมการดูแลตนเองคือ การสนับสนุนทางสังคมและระดับการศึกษา โดยผู้ป่วยได้รับการสนับสนุนทางสังคมในระดับสูงและมีระดับการศึกษาสูงกว่ามัธยมศึกษา จะมีพฤติกรรมการดูแลตนเองที่ดีกว่าผู้ป่วยที่มีลักษณะอื่นซึ่งสามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมการดูแลตนเองได้ร้อยละ 20.0 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05