วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาถึงการระงับข้อพิพาทที่เกิดจากสัญญาทางปกครองระหว่างคู่สัญญาฝ่ายรัฐกับคู่สัญญาฝ่ายเอกชนซึ่งมักเป็นนิติบุคคลต่างประเทศภายใต้พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 และพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ. 2545 ในสามประเด็นคือ ขอบเขตของข้อพิพาทใดที่สามารถระงับข้อพิพาทโดยอนุญาโตตุลาการได้ วิธีการอนุญาโตตุลาการสำหรับข้อพิพาทที่เกี่ยวกับสัญญาทางปกครองระหว่างรัฐกับเอกชนต่างชาติควรดำเนินการอย่างไรและศาลปกครองซึ่งเป็นศาลที่มีขอบเขต อำนาจควรใช้หลักกฎหมายใดในการพิจารณาและบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการในคดีที่ข้อพิพาทเกิดจากสัญญาทางปกครองระหว่างรัฐกับเอกชนต่างชาติ ผลการวิจัยพบว่า การระงับข้อพิพาทที่เกิดจากสัญญาทางปกครองในประเทศไทยสามารถทำการอนุญาโตตุลาการเคยใช้หลักกฎหมายเอกชนในการวินิจฉัยชี้ขาด แต่ประเทศไทยยังขาดกฎหมายสารบัญญัติและกฎหมายวิธีพิจารณาความสำหรับสัญญาทางปกครองและวิธีอนุญาโตตุลาการในสัญญาทางปกครองซึ่งประเทศไทยควรรีบออกกฎหมายดังกล่าวให้เหมาะสม อีกทั้งปัจจุบันเป็นยุคการค้าไร้พรมแดน เอกชนภายในสามารถจดทะเบียนแก้ไขเป็นเอกชนต่างชาติได้ และเอกชนต่างชาติสามารถจดทะเบียนเป็นเอกชนภายในประเทศเช่นกัน กฎหมายที่ใช้สัญญาทางปกครองและวิธีอนุญาโตตุลาการในสัญญาทางปกครองระหว่างรัฐกับเอกชน และระหว่างรัฐกับเอกชนต่างชาติจึงต้องใช้กฎหมายเดียวกันมิฉะนั้นจะเกิดความแตกต่างและไม่เป็นธรรม ประเทศไทยจึงไม่สมควรกำหนดให้สัญญาทางปกครองระหว่างรัฐกับเอกชนต่างชาติใช้กฎหมายในการระงับข้อพิพาทที่มีสิทธิ์ดีกว่าเอกชนภายในประเทศ ปัจจุบันประเทศไทยมีการเจรจาเพื่อทำข้อตกลงเขตการค้าเสรีกับต่างประเทศจากการศึกษาข้อตกลงเขตการค้าเสรีสหรัฐอเมริกา-สิงคโปร์ ซึ่งสหรัฐอเมริกาจะใช้เป็นต้นแบบในการเจรจากับประเทศไทย พบว่า ในการระงับข้อพิพาทที่เกิดขึ้นให้ใช้สถาบันICSID ซึ่งไม่เป็นธรรมและอาจสร้างปัญหาแก่ประเทศไทย ประเทศไทยจึงควรระวังในประเด็นดังกล่าวและควรออกกฎหมายสารบัญญัติเกี่ยวกับสัญญาทางปกครอง