การให้แคลเซียมในหญิงวัยหมดประจำเดือนที่มีความเสี่ยงต่อโรคกระดูกพรุนสามารถลดภาวะการลดลงของมวลกระดูก และความเสี่ยงต่อการเกิดการกระดูกหัก อย่างไรก็ตามเวลาที่เหมาะสมในการให้แคลเซี่ยมเสริมยังไม่มีข้อสรุปชัดเจน การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะเปรียบเทียบประสิทธิผลระหว่างการรับประทานแคลเซียมหลังอาหารสองมื้อและการรับประทานแคลเซียมก่อนนอนในระยะเวลาสองสัปดาห์ ในกลุ่มหญิงวัยหมดประจำเดือนโดยวัดผลของการเปลี่ยนแปลงระดับ ซี-เทอร์มินอล เทลโลเปปไทด์ ครอสลิงค์ และพาราธัยรอยด์ฮอร์โมน การศึกษาออกแบบการวิจัยในรูป "randomized double blind placebo-controlcrossover" โดยแบ่งช่วงเวลาการให้แคลเซียมเสริมเป็น 3 ช่วงการศึกษา โดยแต่ละช่วงการศึกษาใช้เวลาสองสัปดาห์ ช่วงแรกของการศึกษา ผู้ร่วมโครงการจะได้รับการคัดเลือกโดยการสุ่มให้ได้รับแคลเซี่ยมคาร์บอเนต [Chalk Cap(+,โ) 835 mg = elemental calcium334 mg ต่อเม็ด หลังอาหารสองมื้อ (เช้า 1 เม็ด และ เย็น 1 เม็ด)] หรือได้รับแคลเซี่ยมคาร์บอเนตก่อนนอน 2 เม็ด ช่วงที่สอง การศึกษาผู้ร่วมโครงการจะได้รับเฉพาะยาหลอกทั้งหลังอาหารสองมื้อ และก่อนนอน ช่วงที่สามของการศึกษาจะ crossover ในคนเดียวโดยถ้าช่วงแรกได้แคลเซี่ยมคาร์บอเนตช่วงหลังอาหารสองมื้อ ในช่วงที่สามของการศึกษาจะได้รับแคลเซี่ยมคาร์บอเนตช่วงก่อนนอน และตรงกันข้ามถ้าช่วงแรกได้แคลเซียมคาร์บอเนตก่อนนอน ในช่วงที่สามของการศึกษาจะได้รับแคลเซียมคาร์บอเนตช่วงหลังอาหาร สองมื้อเมื่อจบการศึกษาในช่วงแรก และช่วงที่สามของการศึกษา ผู้ร่วมโครงการเข้านอนพักในโรงพยาบาลเพื่อวัดระดับซี-เทอร์มินอล เทลโลเปปไทด์ ครอสลิงค์ ที่เวลา 8.00 น. และวัดระดับพาราธัยรอยด์ฮอร์โมนก่อนอาหารเช้า 8.00 น. และเย็น 18.00 น. 1 ชั่วโมง และภายหลังอาหารเช้าและเย็น 1 ชั่วโมง และวัดช่วงนอนหลับที่เวลา 24.00 น., 2.00 น., 4.00 น.,และ 6.00 น. รวมทั้งสิ้น 8 ครั้งต่อวัน ผลของการศึกษา พบว่าผู้ร่วมโครงการ เป็นหญิงวัยหมดประจำเดือน จำนวน 36 คน มีอายุเฉลี่ย 63.84 (+,ฑ) 3.62 ปี มีความหนาแน่นกระดูกสันหลังและกระดูกสะโพกวัดเป็นค่า T-score - 2.96(+,ฑ)0.87 กรัม/ซม.('2) และ -2.86(+,ฑ)0.77 กรัม/ซม.('2) ระดับซี-เทอร์มินอล เทลโลเปปไทด์ ครอสลิงค์ ในกลุ่มที่ได้รับแคลเซี่ยมก่อนนอนมีระดับที่ต่ำกว่าในกลุ่มที่ได้รับแคลเซี่ยมหลังอาหาร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(0.228(+,ฑ)0.00 และ 0.313(+,ฑ)0.003, P< 0.001) และระดับพาราธัยรอยด์ฮอร์โมนในกลุ่มที่ได้รับแคลเซียมก่อนนอนมีระดับต่ำกว่า ในกลุ่มที่ได้รับแคลเซียมหลังอาหาร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (25.173(+,ฑ)2.31 และ 31.930(+,ฑ)2.677) ผลสรุปจากการศึกษานี้พบว่าการให้แคลเซี่ยมเสริมในช่วงก่อนนอน ลดระดับค่าดัชนีการสลายของมวลรวมกระดูกพาราธัยรอยด์ฮอร์โมนได้ดีกว่า การให้แคลเซี่ยมเสริมในช่วงหลังอาหาร ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ อย่างไรก็ตามผลสรุปในระยะยาวต้องการการศึกษาต่อไป